Designerhattar er dyre

For ei fattiglus som meg, nyttar det ikkje å boltre seg i f.espl designerhattar. Sidan eg heldigvis er utstyrt med ein livleg fantasi, så var det rake vegen å lage seg ein designerhatt sjøl.

Om eg ikkje er ein berømt designer, kan eg trygt kalle dette ein designerhatt. Ingen har maken, hatten er unik. Med ein hane på toppen, ugle i front og alskens pynt og fjas rundtomkring. Ein staseleg hatt blei det, for å seie det mildt

Bak ser den slik ut.

Høve var ein syttiårsdag, då må ein pynte seg i sin beste stas og det var mange som var misunneleg på den flotte hatten. Dei bønfalt meg om å få prøve den. Her kjem det fram at hatten likegodt kan brukast til mann som til dame.




Ønskje hos syttiåringen var vin, så nokre av oss slo seg saman og kjøpte kartongvin, som eg sydde ugle til, og nokre vinflasker, samt ein liten skvett likør under den vesle strikka munken i framkant.

Her er ugla frå framsida og frå der ein tappar vinen.


På strikkefronten er det nissestrikk som står på programmet. Dette skal bli enten ein nissegut eller jente.

På terrassen har hausten gjort sitt inntog.

#strikking #presang #bursdag #hatt

Oppussing av kjøkenmøblar, strikking og ymse anna

Ei veninne med stor venekrets ligg på sjukehus, då kan det lett bli for mange blomar.  Gåvekort frå blomebutikk var løysinga, men lite inspirerande for pasienten der og då. Idèen til denne tøyblomen fekk eg kvelden før og den var fort gjort å lage, når ein har skåpet fullt av stoff og diverse ferdigmåla syltetøyglas ståande frå  "mal på syltetøyglas-perioden".



Arne&Carlos nissejenta har fått selskap av ein nissegut.

I mange år har eg strikka figurar av ymse slag, og alltid brukt eit aprikosfarga garn, som ein kunne få kjøpe i fleire garnmerker. F.ekspl har eg brukt dette garnet til alle eventyrfigurane i Eventyrvegen. Plutseleg var aprikosfargen ikkje i bildet lenger og omtrent umogeleg å få tak i. Eg tråla strikkebutikkane, utan resultat. Heldigvis fann eg magebelte på garnet og ringte fabrikken, Dale garn. Fargen var framleis i produksjon, så då var det å finne ein butikk som førte merket. Kvist og Kvast her på Leirvik skal skaffe meg garnet, sjøl om ho måtte ta inn mykje meir enn det eg hadde bruk for, og ikkje var sikker på om ho fekk selja resten. Så folkens, skal de strikke nissar, så har Kvist og Kvast garnet som skal til. Eg driv reklame i rein takksemd over sørvisen.
Her er litt av det som er strikka i denne andletfargen.


Elles har eg svingt målarkosten i det siste. På rein impuls gjekk eg berserk med måling og kost, og sette farge på ymse trekvite møblar på kjøkenet.

Skåpet er ikkje ferdigmåla enno, ein gråfarge skal målast på der det trekvite er.

Stundom må ein ta seg på tur, og sist torsdag bar det til fjells. Først med el-sykkel ein times tur, så opp 600 trapper, vidare innover fjellet til dette tårnet, som var målet. Fem timar på tur i det fine veret gjorde godt.
Eg traff framandfolk, som eg kom i snakk med, to festlege damer og ein hund. Dei syns dei hadde sett meg før og det viste seg at det var frå Norge Rundt sitt innlegg om Eventyrvegen. Det var då eg kjende meg som ein A-kjendis midt der oppe på fjellet.

Her nytte eg nista mi og kjende fred og fordragelegheit sige inn i heile meg.

Er dette stor kunst? Sjå analyseringa.

Viss ein byrjar å analysere dette bildet, for å sjå meininga bak det heile, kan ein sjå så mangt. Ser ein etter er det to turkise felt, som ein anar har ei lengt etter å bli smelta saman, men ein raudleg aura stengjer for dette. Legg merkje til dei små runde felta, som er som månar i universet, dei flyt rundt sjølve motivet i øm harmoni..
j
Slik kan ein halde på å analysere og sjå både det eine og det andre med kunstneriske augo, men eigentleg er dette eit målingsunderlag for diverse spraying av syltetøyglas og gamle panner. I går ble det brukt til å kaste rusket på, då ma'en reinska tytebær. Han har det under føtene.

Når han ikkje reinskar tytebær, lagar han si eiga vogn, den skal han bruke til å frakte materiell til ein gapahuk, som han er i gong med i dei Osterøyske skogar. Han er særs stolt over dette køyretøyet, som det har vore mykje arbeid med.

Fleire har spurd meg om kva slag garn eg bruker til andleta i figurane mine. Eg fann eit magebelte på garnet og der står det Dale babygarn nr 3403. Det har vore vanskeleg å få tak i, men eg ringte til fabrikken og dei kunne opplyse om at garnet var på lager, det var berre å finne seg ein butikk som fører Dalegarn og bestille det der. Bildet viser garnet og den påbyrja Arne & Carlos nisseguten.

Sidan eg er ARK-medlem kom tilbod på mail i dag, om å reservere denne boka til redusert pris. Eg så gjorde, så no skal det strikkast vottar.

Før ein fjelltur i dag, såg det slik ut gjennom stovevindauga. Flott septembersol.

Fjellturen byrja med ei lita trapp, berre 600 trinn. Lita når ein samanliknar med trappa me gjekk til Skålatårnet i Loen for akkurat ei veke sidan. Den hadde fleire tusen trinn, og den hang bak i tjukkleggen i fleire dagar etterpå.

Nokon nytte utsynet over fjell og sjø frå ein heilt annan vinkel.

#tur #natur #strikking #maleri #hobby

Snakkar nyhendereportaren i NRK sant?

Eg veit ikkje om eg kan tru det han sa i kveld. På slutten av ei sending, sa han at det berre var tre månader til jul, kan det vera sant? Tre små månader og dei går fort.
Eg er i grunnen så smått byrja med nisselaging, før han i tv kom med den tvilsame påstanden sin. Her ein dag blei denne nissejenta ferdig og ein nissegut er under arbeid.

Slike Arne & Carlos dokker er helst slappe i fisken, berre stappa med fyllstoff. Eg har ein annan vri, i tillegg til fyllet puttar eg inni noko frå Biltema, som blir brukt til å binde opp blomar med. Med ein slik i kroppen, kan dei både sitje og bøye armar og føter.


Her er det som får liv i nissejenta. Ca 30 kr for fem meter.

Det er ikkje berre nissar, det blir tid til troll og. Dette er eit trollfjes, som har vore på eit troll i Trollskogen, men som småfuglane pikka hol i både her og der. Det var på veg i restavfallet, men i siste liten fekk eg det for meg at reparasjon var tingen, slik at det kunne gjera nytte for seg i Trollskogen ei stund til. Nytt skjegg og hår, og dermed var det klart for å glo på folk som kom framom.


Frå nissar og troll til ferieturen i Olden i Nordfjord.
Dette minnar meg om boka til Hemingvay, Den gamle mannen og havet. Det ikkje er sikkert at  mannen er gamal og ikkje er det havet heller.

Dette huset frå same turen, kunne like godt høyrt heime i ville vesten.

 Elles manglar det ikkje på høge fjell i området.

og fine motiv med tåke

og ville fossefall

og isbrear. Me var vitne til utlendingar som gjekk langt innafor stoppgrensa. Dei har ikkje respekt for faren i samband med at breen kan rase.

Sydenstemning frå hotellrommet på Aleksandra hotell, eit hotell eg kan anbefale på det varmaste.

Til slutt eit bilde av han som fekk traktordraumen oppfylt, denne fargen var midt i blinken.

 #strikking #jul #traktor #troll #nisse #tur #natur

Brått blei me tjue år eldre


Opp var det tjo og hei, me var trass i våre 77 og 81 år, ikkje ein dag over 70. Det gjekk lett og fint, minus hundrevis av små pustestopp for min del,  mindre for ma'en som er i betre form enn eg. Dei fem og ein halv timane det tok for oss å nå Skålatårnet, var ei flott oppleving, men eg trega på alle stillesitjande strikketimane i godstolen. Eg burde i staden løpt opp
bratte bakkar og ned djupe dalar, då hadde pusten og eg spelt meir på lag.
Her omtrent halvegs 

 Me traff mange på vegen, som etter å ha studert dei grå tufsene våre og rynkene i fjeset, skraut uhemma over kor spreke me var. Ei dame skreik over seg etter at ho hadde fått veta alderen vår og ropte til han ho gjekk saman med, tenk dei er 81 og 77 år gamle. Ho skulle ønskja at ho var like sprek når ho ein gong langt i framtida nådde same alder. 
Det er i slike stunder ein kjenner seg noko spesiell.

Ma'en glad og lukkeleg ved målet. Sist me tok turen var i 2003.
Men så var det nedturen då
Først gjekk det fint, men etter kvart byrja gamle kneskadar å vakne til liv hos ma'en, og heilt nye og nokre gamle vondter i mine føter gjorde seg gjeldande. Det svei i stortåa, som møtte skoen hardt og nådelaust i dei tusenvis av bratte trappene. Knea svei og ein stad øvst oppe i låra, som eg aldri har kjent noko til før, svei som berre det.
 Til slutt slengde eg meg ned i krekebærlyngen og tenkte at her vil eg liggje til min døyande dag, eg orkar ikkje gå eit steg lenger.

Me sat og "slikka våre sår", både ma'en og eg.
Men så kom eg på medisinveska eg hadde drege med meg, slik for sikkerheit skuld. Ein Ibux 400 gjekk ned på høgkant hos meg og ma'en smurde seg med Voltarol.
Etter ei stund blei det mykje betre og me gjekk optimistisk vidare nedover.
Det tok si tid, det var langt ned.
Då det var omtrent ein time igjen av turen, hendte det noko mystisk. Same vegen me hadde gått oppover, var no blitt minst dobbel så lang og føtene byrja å leva sitt eige liv. Dei sjangla til høgre og venstre og stundom var det som om dei seig under oss.
Det var då me brått blei 20 år eldre, der me halta oss nedover og nedover, og det ville ingen ende ta. Me kjende oss ikkje ein dag yngre enn hundre år.
Endeleg nede, traff me på ein bøling med kyr. Eg trur ma'en tenkte, kva glor de etter, har de aldri sett ein trøyt hundreåring før?

Turen opp tok fem og ein halv time, nedturen ca fire timar. Etter ein rask tur i dusjen, var det rett ned til middagen på hotell Alexsandra. Hotelleigaren som hadde høyrt om turen via ma'en, måtte ta meg i handa og gratulera med den store innsatsen, samstundes som han fortalte dei som stod rundt, kor spreke me var. Det var sjølvsagt ein opptur og smigrande som berre det.

No to dagar etter spøker me og ler og spør oss sjøl om kva tid me skal gå same turen igjen, og svaret er alltid det same, ALDRI meir. Trass i ulempene på nedturen, var det ei heilt fantastisk, strålande oppleving i flott natur og fint ver og me er kjempeglade over at me gjekk heilt til tårnet på Skåla.

Nesten aldri eit blogginnlegg utan å nemne strikking og slikt.
Det blei ikkje så mykje av den sorten på turen, men litt blei det likevel. Tanken er å lage ei julejente av Arne&Carlos dokkeoppskrift. Luve, skjørt og ein halvferdig jakke var resultatet av strikkinga i haustferien. Dokka som kleda er til, er nesten ferdig strikka og ligg til venstre for ho som er mannekeng.

Elles har eg kjøpt meg strikkeboka, Hønsestrikk til folket. Der var det oppskrift på mykje og mangt, samt denne festlege hønekleshengaren.

#strikking #strikkebok #hønsestrikk #skålatårnet #tur #natur

Slik gjekk det til då eg prøvde å prute, etter oppskrift frå Tv-program

Eg såg eit Tv-program I går, som viste oss korleis ein kunne prute. Iflgj deira røynsle, var det Ikkje noko ein Ikkje kunne prute på. Med min nye lærdom friskt I minne, ville eg praktisere dette, då me tok inn på Dragsvik hotell Sogn. Me fekk vite prisen på rommet, noko som slett Ikkje var dyrt, ville eg prøve  meg. Er det råd å få litt avslag her, spurde eg. Han såg litt tvilande ut, så eg fortalte om prutekurset frå TV. Han sa at me kunne få eit lite avslag, men då braut ma'en inn, som syns det var særs pinleg det heile, og meinte me skulle betale det som var prisen. Eg skjemdes litt eg og, så det blei lott og løye av heile prutinga.

Det flotte paret I bunad, som stod til utstilling, er det mor til resepsjonisten som har laga. Eg blei særs begeistra over det flotte handarbeidet.

Utsynet frå hotellrommet kunne nesten Ikkje vera vakrere enn dette.

Å blogge frå mobiltelefonen, er Ikkje så enkelt, syns eg, men håpar på eit noko lunde bra resultat likevel.

Ny vri, kyr og bjørnebær

Har eg ikkje anna strikk for handa, blir det stundom ei Arne&Carlos-dokke eg tyr til. I oppskrifta skal dokkene fyllast med vatt etter kvart som ein strikkar. No har eg prøvt meg på ein ny vri, med å tre inn i kroppen litt støtte, slik at armane kan bøyast og dokka kan sitje utan å ha støtte i ryggen. Litt meir arbeid, men kjekkare dokker.

Denne kan stå på hovudet attåt ein vegg.

Her kan dokka sitje utan støtte bak.

Det dreier seg ikkje berre om strikkedokker, stundom dreg ein på sykkeltur, heilt ut i det blå. Der kan ein møte på kyr,

og fiskeoppdrett langt der nede.

Bjørnebæra er i rute.

Eg fann meg ein fin stad ved sjøen

med lyng i to fargar

Det var tydeleg at her hadde nokon prøvt fiskelukka, det flaut av fiskesnøre, krokar og emballasje. Kort sagt var den fine fiskestaden full av boss. Her måtte det ryddast. Plastposar var det rikeleg av, så det var det berre å fylle opp.

Ein blå båt seig framom.

Det var det ei fin stund på den nyrydda fiskestaden.
Brått fekk eg lyst til å prøve fiskelukka, men hadde ikkje fiskesaker med meg. Sidan miljøvandalane, som hadde vore der før meg, hadde lagt frå seg rikeleg med fiskeonglar og snøre, fann eg ein raunekvist og feste snøret på. Det blei ca 5 m snøre utanom vasen. Eg slengde det ut i vatnet og var heile tida klar over at å få fisk på dette utstyret var like stor sjanse, som å fiske i ein søledam, men det var kjekt å slenge snøret ut i vatnet, nyte utsynet og vente på fiskebetet, som eg visste aldri ville komme.


Veret var ikkje strålande, men det gjorde ingen ting.
Dagen etter var veret betre og då var det tur i skogen.


Dette er ei oppstilling av dokkene, før ho med mørkt hår skulle reise til austlandet.

#strikking #Arne&Carlos #sykkeltur #fisketur #søppel

Eg kjende skam då eg blei observert


Tanken min var at her kunne eg redde ein lårhals, eller det som verre var. Difor sparka eg til bananskalet, som låg midt på golvet i Kiwibutikken. Eg sparka og sparka, men det låg der som klistra til golvet og det var akkurat det som var tilfelle. Ingen lårhals ville ta skade av å trø på dette bananskalet, som enten var limt eller malt på golvet. Eg blei observert av ei dame, noko som gjorde at eg kjende meg meir enn dum, der eg stod å sparka til inga nytte.

Dette kjenner eg inga skam over. Ny Arne&Carlos, ferdig strikka i dag.

I dag tidleg var utsynet slik frå vindauga. Eg lurte verkeleg på om det ville bli ein fin dag.

Det skein opp, så eg sette meg ut og stoppa knesokkane mine.


Det blei ingen tur i dag, har enno gangsperr etter å ha gått ned dei over 600 trappene på fjellet, på fredag. Opp har eg gått mange gonger, men det er første gong eg gjekk ned.
Fine haustfargar på fjellet.

Langt der nede segla ein raud båt

Nede låg skodda, men oppe skein sola frå skyfri himmel.


I alle fall var nista god, grovbrød med brunost. Etter at eg hadde ete den, byrja tilbaketuren og sykkelturen heim igjen.


#strikking #Sokkestopping #fjelltur #dokker

Blei kvitt pillemisbruket og strikkar sokkar igjen



Ho blei hjarteoperert
Hadde smerter etterpå
Fekk smertestillande tablettar
Tida gjekk, inntak av tablettar auka
Legen skreiv ut alt ho ville ha
Ho ville ha, ho var blitt avhengig
Ho slutta å strikka
Ho slutta å springe med hunden sin
Ho slutta med nesten alt
Ho som før var slank, blei tjukk

Ho blei ei anna, skifte karakter, me kjende ho ikkje igjen
Ein dag fall ho om på golvet heime, vakna opp og visste ikkje noko om tid og stad
Ho miste sertifikatet og blei lagt inn til avvenning

Ho kom seg litt etter litt
Fekk igjen sertifikatet
Ho spring igjen med hunden sin
Ho har tatt av 31 kg
Ho strikkar igjen
Ho er blitt den gode, gamle syster vår
Men ein ting er endra, ho vil aldri ta ein smertestillande tablett igjen, ikkje eingong ein paraset.

Eg har sjølvsagt spurt om godkjenning for dette blogginnlegget. Ho meinte det kanskje kan hjelpe andre, som måtte vera i same situasjon, til å sjå at det er håp sjøl om det ser mørkt ut.
Dei fine sokkane ho har strikka, skal loddast ut i ein hundeforening.
Her er den glade friske, saman med hunden sin.

Marit Bjelland og Zita

Foto: Marit Marie Strand, NRK
#pillemisbruk #strikking #hund

 

Best ho låg der, kom det ein hoggorm

For tre dagar sidan, på ei øy like ved Tønsberg, låg ho og nytte sola på svaberget og ante fred og ingen fare. Det er dotter mi denne soga handlar om. Som sagt, ho nytte sola i fulle drag og søv litt innimellom der på svaberget. Brått kjende ho eit lite stikk, det var  ikkje spesielt vondt, men nok til at ho vakna opp og fekk sjå eit lite vesen som snodde seg nedover svaberget. Først trudde ho det var ein slags mark eller liknande, men så blei ho klar over at det var ein liten hoggorm. Ho slo opp på internetten og leste seg fram til kva ein burde gjere under slike omstende. Rådet var at lege måtte kontaktast og slik hadde det seg at Røde Kors sin legebåt kom med blålys og heile pakka. Ho fekk beskjed om å halda handa i ro dei næraste dagane.

Her ser ein tydeleg kva hand hoggormen angreip.
Den til venstre, som er høgrehanda, er mykje tjukkare.
Ho og ektemannen måtte avbryte ferien, for handa blei ikkje betre etter kvart. No sit ho på sin eigen veranda, som er heilt fri for hoggorm.

Etter at eg hadde vore på besøk hos ho med hoggormhanda, kom ei veninne innom og bad meg på koseleg prat og raudvin i hagen. Sola gjekk ned i vest, som den alltid gjer, og mørket kom sigande. Pledd, som vertinna har strikka sjøl av eintråds ullgarn, kjøpt på Færøyane, lunte godt over skuldre og føter.

Ein kan ikkje ha hastverk når ein tar på seg å strikke slike pledd som dette. Det tar si tid.

Mannen i huset kom ut og kveikte eit bål for oss raudvinsnytande kvinnfolk. Eg ville ha eit bilde der både raudvinen og bålet kom fint fram, men vertinna var pysete, ho nekta plent å ta handa med raudvinsglaset så langt inni bålet som eg ville. Mannen i huset var tøffare og eg fekk bildet mitt.

Då stunda var slutt og eg måtte ta på heimveg, kom månen over taket til naboen.

Dagen i dag har vore særs fin, men i morgon har dei trua med regn. Håpar dei tar feil, meteorologane.
#vin #hoggormstikk #strikking #bålkos

Eg bad om ei øl og sjå kva eg fekk

Det var reker og krabbe til kveldskosen og ma'en var ein tur på kjøkenet, då eg kom på at ein øl kunne passe til måltidet. Eg ropte til han, ta med ei øl! Hæ, sa han og eg gjentok ønskje om ei øl.
Øl og fjøl, det kan forvekslast, i alle fall når ein dreg på åra og lyden frå stova til kjøkenet lett kan forvanskast. I alle fall, ma'en kom inn med ei fjøl, slik som ein har brødet på når ein sit ved eit dekka bord..
Det var ikkje vanskeleg å le av den misforståinga.

Dei hårlause, som eg skreiv om i førre innlegg, har fått hår.
Dette håret var lett å montere, eit stk av eit fjuskepelsteppe blei limt på, og dermed fekk guten hår.
Eg har mykje på lager og i boksen med luver, fann eg to hattar som passa til guten.
Ein blå

og ein svart.

Jenta har fått hår.

Elles har ei heks sett dagens lys.
Først heldt ho hus på kjøkenet, men etter å ha drukke ein kopp sjokolade med krem, ville ho ut i skogen der hekser høyrer heime.


Ei ny Arne&Carlos er på pinnane

Det verste med å strikke desse dokkene er byrjinga, der 8 masker skal delast på fire pinnar. Det er ikkje lett å halda styr på, maskene er levande og stundom ser dei sitt snitt til å hoppe ut av pinnane, og dermed er kaoset eit faktum.

For å halda liv i meg sjøl må eg kvar dag ta desse tablettane. Augo tar eg i staden for tran. Augebryna er nokre skamdyre blåbærtablettar, som skal vera så veldig bra for synet og andre ting i kroppen, iflg. produsenten. Nasa har noko med pacemakeren å gjera og munnen er for at kolestorolen skal halda seg på eit akseptabelt nivå. Den siste er sikkert bra for meg, sidan ekte meierismør er noko eg nyt dagleg, ofte skore med ostehøvel, nam, nam. 

For å halda meg sunn og frisk, går eg to gonger i veka trimtur i skogen, saman med gode, gamle kollegaer, som også er gode vener. Det har me gjort i over 20 år, sommar som vinter. Men stundom, ca ein gong om året, dreg me med oss kvitvin og reker, som me nyt i same området som me trimmar. I dag var det berre fire av oss som kunne samlast om denne feststunda, som kvikka oss opp i kvardagen.

#strikking #vin #tur #venner #øl

 

Eg humra og lo heile boka gjennom

Etter at eg er blitt medlem av Storytel på mobiltelefonen, har eg lest uhorveleg mange bøker. Eller høyrt, rettare sagt. Forfattarar som Amalie Skram, Roy Jacobsen, Leo Tolstoj etc. etc. har underhaldt meg både tidleg og seint. Dette er forfattarar som eg før har hatt lyst til å lese, men har kvidd meg til å ta tak i. 
 Den siste boka eg høyrde på var " På høye heler over Grønland" av Siri Østli. Aldri har eg ledd så mykje av ei bok. Den var tvers igjennom morosam og traff min humoristiske sans midt i blinken. Seinare kjem det to bøker til av henne, det gler eg meg til.

Samstundes som eg høyrer på gode bøker, kan eg strikke. To fluger i eit smekk. Desse to skalla dokkene, skal med tida få meir klede og hår.

Trollet, som har hatt to hovud og hender på armane, har stått i Trollskogen noko ribba ei stund.
|
No er trollet restaurert, ikkje at det ser lystigare ut av den grunn.

I dag kl 0700 viste gradestokken tre grader. Difor blei eg inspirert til dette haustdiktet, med få ord og heilt utan rim og elles temmeleg talentlaust.
Varmepumpa på
Lyng i vasen
Det er haust i stova

#strikking #troll #haust #bøker

Noko passar inn i ultramoderne heimar, noko ikkje

Denne vasen, som eg har laga av filt og skinn og handsydd med voksa bomullstråd, kan passe inn i ein kvar moderne, heilkvit heim.


Har ein attpåtil lite skapplass, er den lett å parkere når den ikkje er i bruk.

Dette trollet passar ikkje inn i nokon heim, men så er ikkje det meininga heller. Eit troll med to hovud i Trollskogen, har no berre eit hovud igjen, det andre var rett og slett rotna på rot. Hendene var og eit  sørgjeleg kapittel, difor har eg sydd nytt i dag.

Eit strikk må ein alltid ha på handa, her er ei nesten ferdig Arne&Carlos-dokke. Har prøvt ein ny vri, med streng inni kropp og armar, slik at den kan bøyast i ulike stillingar.

Ein kan ikkje alltid sitje inne med symaskin eller strikkepinnar, stundom må ein ut på tur og sanke inn til vinteren.


Og stundom må ein ut å reise.

#reise #strikking #Arne&Carlos #sying #troll #trollskog #blåbær

Lukka er biff og raudvin til kr 200 på ein tysdag

Eg byrjar med ma'en, som har jaga bilen ut og brukar garasjen til hobbyverkstad. Dette gjeld berre sommarhalvåret, vinterstid får bilen bustaden sin tilbake.
Ein blir aldri for gammal til å bruke fantasien på å lage originale turskilt.


Her kjem mine siste påfunn.
Ei vinugle og ein pingvin. Eg er eigentleg slutta å sy på bestilling, men sydde likevel ei vinugle til ei som hadde så lyst på ei slik, samt ein pingvin eg hadde på lager.

Ugla har fleire sider, under vengja ligg tappekrana.

Eg er blitt hekta på vasar, etter ide frå lisewolden sin blogg. To små vasar, der eg har brukt tomme krydderglas til å ha blomane i.

Ein hekla vase, som står til sofaputa

Stundom er det fint å ha ei mor med symaskin. Dotter på vel femti, har strikka si første kofte og eg hjelpte ho med maskinsaum og å klippe opp jakken foran. Her er ho stolt og lukkeleg i si, nesten ferdig, sjølvstrikka kofte.

Stundom må ein ut på tur, her i ausande pøsregn i dag. Men pytt, kven er redd for ei regnbyge eller to.

I kveld nytte same gjengen seg av tilbod på Samson, biff og raudvin for kr 200. Me er gamle kollegaer og vener, som har halde saman i over femti år.

#strikking #hekling #tur #biff #vin

No har ein opplevd det og, heteslag og ymse anna

Det er ma'en det dreier seg om denne gong. Etter ein lang arbeidsdag i skogen, den varme fredagen i førre veke, blei han plutseleg uvel, kvalm og tilslutt måtte han kaste opp. Dette høyrdes kan hende ikkje så spesielt ut, men når ein veit at han ikkje har kasta opp sidan han som syttenåring bryggja øl, saman med ein kamerat, og drakk det etter tre dagar, så kan alle forstå at dette var spesielt.
Då han skulle setje på Tv om kvelden, måtte han krype dei to metrane det er frå Tv'en til sofaen, med uforretta sak. Eg og alle andre som fekk nyss om dette, kommanderte han heim, slik at han kunne kome seg til lege, sjøl om han dagen etter var mykje betre. Hjarteinfart, var det første me tenkte på og det tenkte sikkert legen og. Etter grundig hjarteundersøking, var konklusjonen den at hjarta var så godt som nytt og ma'en var frisk som ein fisk, men at han rett og slett hadde hatt eit heteslag.
Då har sommaren vore vellukka, når ein til og med kan få heteslag.

Dette var soga om ma'en, no skal det dreie seg om meg sjøl.

Eg har sagt det før og eg seier det igjen, av andre sine bloggar kan ein få stor inspirasjon og det har eg fått no. I bloggen lisewolden.blogg.no leste eg om ein vase ho hadde laga. Dette ville eg òg prøve å få til og det var ikkje vanskeleg.
På ein malerbutikk kjøpte eg ein kvadratmeter med nålefilt, det blir til uhorveleg mange vasar, og sette i gong etter bloggaren si oppskrift.
Først laga eg ein, der eg skar ut to firkantar, la dei oppå kvarandre og sydde ein saum i kvar ende, tredde eit syltetøyglas inni og vips, så hadde eg ein fin vase.

Eg fekk blod på tann og laga ein til, men her klipte eg ut fire firkantar, to med filt og to med det sølvfarga stoffet, som ligg nedst i bunken.

Slik blei den.

Her står begge to saman på eit bord.

Til slutt fann eg eit julestoff og sydde ein julevase. Når den tid kjem, kan vasen bli fin til kristornen.

Vasane tar ingen plass når dei ikkje er i bruk, flate som pannekaker.

Grunnen til at eg postar dette på strikkesidene, er at eg tenkjer på alle dei flotte klutane som folk strikkar, og som etter mitt syn er altfor fine til å bruke i oppvasken, kanskje dei kunne brukast som vase? Filt under og strikkeklutar over...
Eg sjøl skal prøve meg på å hekle ein vase, som står i stil med putene eg har hekla. Er litt usikker på resultatet, men ein veit aldri, kan hende det blir eit blinkskot. Her er eine sida nesten ferdig, den er fotografert på rullen med nålefilt.

Seinare skal eg prøve å filte eit motiv på nålefilten. Den var lett å filte på, her er ein prøve på det.
Viss andre har lyst å prøve å sy vasar, vil eg anbefale å ta turen innom lisewolden-bloggen
der står framgangsmåten godt forklart.
Til slutt viser eg bilder av den før kjedelege murhylla, som står nedanfor huset vårt. Den blei i dag dandert etter beste evne med spraya vinflasker, gamle gummistøvlar, endå eldre fjellsko og ymse anna. No kan ingen kalle den kjedeleg lenger.
Ma'en observerte ein flokk utlendingar, som stansa bilen og peikte og såg.
Hylla er lang, difor måtte den delast i to på bildet.

#hage #vase #sying #strikking #hekling

Ein kan ikkje hekle, når ein skal hoppe

Det skulle gå syttisju år, før eg tok spranget. Enten har eg vassa, eller sklidd forsiktig ned frå svaberg eller bryggje. Men i går, då eg såg dei yngre i familien elegant stupe eller hoppe frå bryggja, tenkte eg, dette vil eg og, ta fart og hoppe i havet. Hjarta banka og eg var livande redd for at eg skulle hamne på botn langt der nede og aldri kome opp igjen. Men motet sigra, kva har eg å tape, alle dei andre som hoppa kom fort opp igjen. Eg lot det stå til, augneblinken blei fotografert og beint ser eg ut som Jesus, då han vandra på vatnet.
Ikkje spesielt elegant, men likevel....

Barnebarnet hoppa, og det kan ein kalle elegant, det var ikkje mykje redsel å spore her.

Eg fekk blod på tann og hoppa fleire gonger, her i lag med oldebarnet, som snart blir ni år.

Fleire mil måtte eg sykle, for å kome til den flotte badeplassen til dotter og svigerson.
Her hadde eg matøkt, omtrent halvegs.

Sidan det kunne passe seg for ei oldemor å hekle litt i sommarsola på bryggja, tok eg likegodt dette heklet med meg, for å rette opp ein feil eg hadde gjort kvelden før. Her manglar ein klump, det blei ikkje oppdaga før på slutten av fleire omganger seinare. Men heklet låg stille og upåakta i badenettet mitt. Ein kan ikkje få tid til å hekle, når ein driv med ekstremsport.

To dagar sykla eg fram og tilbake, mil etter mil, andre blei frakta med båt til den parkerte bilen.

Vertskapet bur om bord i skøyta si.

Vannliljer, men det er ikkje her. Dei er fotografert på veg til badeplassen.

Dette var to dagar ein kan drøyme seg tilbake til i sure og kalde vinterdagar.

Første gong i Norge

For første gong i Norge er ugla av sorten Heklerius Striperdius Ugletikum observert. Av alle stader, slo den seg ned i Eventyrvegen. Til vanleg er desse uglene gråfarga, difor er det ekstra gledeleg at den særs sjeldne varianten med lilla striper, fann det for godt til å ta turen til Eventyrvegen. Eg oppmodar folk flest til å ta seg ein tur for å sjå dette sjeldne synet. Trur neppe ho flyttar på seg, det såg ut som ho har etablert seg permanent.

Ikkje langt unna, har Kari Trestakk gjort si plikt, drepe oksen og lagt skinnet i det vesle uthuset. Kvifor ho måtte gjere dette grusomme mot sin vilje, seier soga ikkje noko om.

Treskiltet som stod der frå før, måtte få ei oppdatering over hendinga, etter at stuten var drepen.

Elles er det varmt i landet og då må skoa av.

Denne dama blir beden om å vise det som gøymer seg under stakken,

slik at ein stakkar kan ta seg ein trøystande dråpe, etter å ha vore på kino og sett den tårevåte filmen, Et helt halvt år.

Det er som sagt sommar og i hagen blømer knuste suppeskåler.

#kino #suppeskåler #karitrestakk #ugle

 

Irriterande, den nye stuten liknar meir på ein maurslukar

Å hekle ein stut er ikkje lett, for ikkje å seie umogeleg, i alle fall for meg. Men eg måtte ha ein ny stut til Eventyrvegen, etter at den tova og strikka blå stuten, som var der frå før i eventyret om Kari Trestakk, var avgått ved døden. Etter fem år ute i allslags ver, likna den meir på ei fille, enn på ein stut. Eigentleg har den aldri vore heilt lik ein stut, det var noko med hovudet som ikkje stemte.
Slik såg den ut i sine velmaktsdagar, då han møtte Kari Trestakk, som gret og var lei seg pg. av den fæle stemora.

Foto: Tor Resser

No ser den slik ut.


Kari Trestakk sit einsam på stubben og ventar på den nye hekla stuten.
Ho har fått seg nye klede for ei tid sidan. Eit lite hus, til å ha lys i ved juletider, er òg komen til.

Ein ny stut er ferdig hekla, men ikkje montert. Heller ikkje denne stuten blei slik den skulle, den liknar meir på ein maurslukar enn ein stut, syns eg.

Ein lys idè
Då eg tenkte gjennom eventyret om Kari Trestakk i dag, fekk eg ein lys ide. Eventyret handlar, i korte trekk, om stuten som skulle frakte Kari Trestakk gjennom mange farer, for til slutt å ende opp ved eit slott, der ein fager, gifteferdig prins haldt hus. Etter endt oppdrag måtte Kari Trestakk love stuten at ho skulle drepe den og leggje skinnet i eit uthus. Ho hadde ikkje lyst, men måtte halde lovnaden sin.
Då var det at ideen kom, eg hadde eit uthus og ein daud stut og dermed kunne eg droppe maurslukaren og likevel halda meg korrekt til eventyret. Neste steg blir å leggje kadaveret i lys-huset, og snipp snapp snute, så er eventyret ute.

Etter dagens trimtur i skogen, med det tradisjonelle kafèbesøket, gjekk turen vidare til hagesenteret, der eg kjøpte blomar til dei gamle fjellskoa mine, som står ved det vesle huset i hagen.

I går kveld,
eigentleg etter sengetid, prøvde eg noko nytt på mobiltelefonen min. Der ligg det eit hav av moglegheiter, som eg ikkje har prøvd ut før. F.ekspl. denne med etikett på bilde.
I seine nattetimar blei trolldeigbildet, som dotter mi laga for fleire tiår sidan, tatt bilde av og utstyrt med den nyoppdaga dekorasjonen.
Slik blei det.

Med ein mobiltelefon, kan ein leike seg i det uendelege.

Ser du noko skilnad i møbleringa, spurde eg ma'en

Å spørje ein mann, eller rettare sagt denne mannen, om noko slikt, er nyttelaust.  Det regna ute og eg kjeda meg inne.
Ommøblering, tenkte eg, det kvikkar opp.
Berre det at i denne stova er det ikkje så mykje som lar seg ommøblere og det er den forbaska Tv'en si skuld. Den må vera midtpunktet og då er det ikkje så lett.
Men det er ikkje alltid det skal så mykje til før ein syns at stova er blitt litt hyggjelegare.
Ein krakk, som før har stått i gangen, blei henta inn og plassert under vindauga, etter å ha flytta på eit bord og to stolar som stod der før.
Ei  strikka Arne&Carlos-dokke,
som sat ein heilt annan stad i stova,
fekk plass på krakken. Den grøne planten har ikkje stått i den høge trekrukka før og dei to grøne plantene i vindauga blei samla i ei potte, og dermed var miniommøbleringa i gong.


Det resulterte i at eg fekk betre utsyn frå godstolen min.
Sidan ma'en slo til med to blomebukettar til bryllupsdagen, måtte den eine få plass på bordet der to lysestakar hadde stått før.

Lysestakane blei flytta saman med den andre blomebuketten, til eit anna bord.

Fatet, som har vore plassert høgt oppe på ei hylle, fekk plass på dette bordet.

Til slutt blei denne kombinerte vasen og lysestaken flytt frå vindauga, der den har stått i årevis, til dette bordet, som før stod midt framføre vindauga, saman med to stolar.
No sit eg her midt på blanke dagen, med tent lys i staken.

Når dette var ferdig, sykla eg til hagesenteret og kjøpte to planter, etter inspirasjon frå ein video på facebook. Desse lyser opp i regnveret ute.

Eg heklar på nok ei pute, men med litt lysare garn denne gong,

medan eg lar tankane gå tilbake til den kjekke turen til Midtfjellet vindpark, me gamle teledamene hadde for to dagar sidan.

Med utsyn til dei hundrevis av øyar, som ligg i havet utanfor Fitjar.

Teledamene blir små samanlikna med vindmøllene. Dette er ved foten til ein av møllene

Regnver treng ikkje å vera deprimerande og i neste veke skal det visst bli fint og varmt ver.

Hurtigrydding av leiker, genialt

Denne krabaten rotar ikkje så mykje enno, men berre vent. Om nokre månader er han sikkert i full sving og strør rundt seg med leiker, som mor og far må rydde opp når rotekoppen har slege seg til ro i sengehalmen.

Mora, mitt barnebarn, har planane klare. Her skal det ryddast opp i ein fart. Ikea blei entra og stoff kjøpt. Sidan ho ikkje har fått seg symaskin enno, blei sydame, meg, kontakta. Dobbelt stoff blei bretta i fire, blyant med tau blei svinga frå midten og streka opp,  dermed fekk me to runde stoff.
Stoffa blei sydd saman og ein løpegang, som det skal treast ei snor i, blei sydd rundt det heile. Planen til mora er at leikene skal samlast i stoffsirkelen, så skal det heile snurpast saman og stuast vekk til neste leikeøkt.

Her ligg gudlabadne', som enno ikkje er blitt ein rotekopp.
Puta han ligg på har eg hekla til mormor hans. Den passar fint saman med golvteppet og puffen. Puffen er fingerhekla av ei dame med eigenprodusert alpakkagarn.


Mor til den komande rotekoppen har som nemt ikkje symaskin, men strikkepinnar har ho flust av, som flittig blir brukt. Dette er ein nesten ferdig strikkadress til kjekkassen på teppet.


Regnbukser er ikkje for tøffe menn.

Veret var brukande, då turen til Rex-parken i Førde og Ryvarden fyr, blei planlagt sundag som var.
  Med ein viss skepsis om at det ville halda seg slik, blei regntøyet med. Eg tok på meg regnjakke og bukse, ma'en meinte at regnjakke var nok.
Så feil kan ein ta,
regnet auste ned i stride straumar. Den tøffe ma'en, han utan regnbukse, blei så blaut som det går an å bli og vel så det, medan eg var heilt tørr.

Figurane i parken var nakne, så for dei spela det inga rolla kva som auste ned frå himmelen. Dei var ikkje så nøye på det om handa hang på kroppen, eller i ein kjetting heller.

Eller
på ein steinhaug, slik som her.

Utan andlet, men høg om barmen, stod desse kvinnene rygg mot rygg.

Medan denne vikingen, eller er det ein konge, ser litt trøyt og vonbroten ut.

Eg prøvde å finne ut kva slag kjønn dette vesenet var, det plar ofte vise på framsida, men der var det ingenting å bli klok på.

Dette er nok ein mann.

Tulipanane her er i mannshøgd.

Alt dette og mykje meir, samt fine blomar planta over alt, er å sjå i Rex-garden i Førde Hordaland. Det blei ein hurtig gjennomgang, pga han som ikkje hadde regnbukse på, og turen til Ryvarden fyr blei sett på vent.

Planen var å ete på ein lokal sundagsmiddags-kafe, men kven kan gå inn og setje seg med søkkvåt bukse. Difor var det raske vegen heim og nyte heimelaga fleskepannekaker. Ikkje så verst det heller.


I dag gjekk turen i heimslege omgivnader.
Eit uthus blei fanga på linsa, det er sikkert trollgamalt.

Desse fargerike husa er av nyare dato.

Til slutt viser eg ei blomepotte, som har sett sine beste dagar og tener no som fuglematar for ein meisefamilie.

Etter tre dagar skal dette rekkast opp igjen, men kvifor?

Strikking under biltur går fint, om eg berre ikkje ser ned på strikket. Gjer eg det, kjem kvalmen snart. Med dette strikket er det ikkje så hytt om ei maske eller to blir feilstrikka, det skal likevel rekkast opp igjen om tre dagar.

No er dei tre dagane gått og slik blei det.

Når ein har sett dette bildet, så forstår alle kvifor strikket måtte rekkast opp igjen.


Grunnen til bilkøyringa, var at ei veninne inviterte meg med på hyttenaustet sitt i Kvinnherad. Slik såg det ut over sjøen kl 0030.

Det kom slekt på vitjing.

Det var heldig for oss, for me blei invitert på middag og det var ikkje noko rusk. Sjølvfiska piggvar med tilbehør, som Helstrøm ikkje kunne gjort betre. Musserande i glasa.

Dagen etter blei det fjelltur til Sjethaug. Namnet kjem av at det er kuskit heile vegen opp. Her er ein av dei som skit.

Utsyn over Rosendal, frå Sjethaugen.

Ein lever ikkje av mat og utsyn åleine, kultur må til. Turen gjekk til Guddalstunet, der dronningar frå Norge og Danmark har vore på vitjing.

Slik ser eit vedalag ut der dronningar vandrar.

På gallerikafeen heng ekte kunst. (Ville skrive namnet på kunstneren, men det er så langt og med så mange sxz og liknande bokstavar, at eg beint ikkje hugsar skrivemåten. Særs berømt er han i alle fall.

God sjokolade med krem, serverte dei på kafeen. Stiva linduk på bordet.

Ikkje så veldig langt unna, i Omvikdalen, finn me denne trivelege dama, som steikjer det mest vidunderlege bakverk i steinomn.

Det er kø i butikken av folk som har kjøpt bakverket hennar før.

Ingen dum ide, viss eg hadde budd nærare.



På strikkefronten har nokon betre tolmod, enn andre. Strikkar med ein tråds garn, men på pr.nr. 6. Garnet er kjøpt på Færøyane og er av finaste ull. Dette skal bli eit stort sjal.

I Rosendal manglar dei ikkje vasskraft. Før i tida blei vasskrafta brukt til å drive mølla, som kverna kornet til mjøl.

Sjå kva som hende då gåva skulle aktiverast

Denne fekk eg i mai, som bursdagsgåve av ei veninne.


I dag var dagen då dette måltidet skulle nytast. Me bestemte oss for å gå til restauranten, ca 7 km. Veret viste seg frå si beste side, men plutseleg snudde det, sola svann og vått blei det.


Me blei kjempedeprimerte og måtte ha medisin, begge to.

Underlege skapningar bur i denne skogen.

Etter å ha gått sju km i skog og på veg, var endeleg målet nådd, men kva stod det på døra?
Det sørgjelege var at i dag var det tysdag..


Svoltne, men humøret intakt,  gjekk me på ein buss. I bussen traff me på noko sjeldan, ein sur bussjåfør,  som frakta oss tilbake til utgansgpunktet. Då var ikkje vegen lang til ein annan kinarestaurant, der svolten blei stetta.


Til slutt vil eg vise mitt siste strikkeprosjekt, ei Arne & Carlosdokke, som er gjort ferdig etter at eg blei inspirert av gruppa Dokkemakere. Ein kan tydeleg sjå at ho nyt sin fagre utsjånad.


Heilt til slutt, gatekunst på veg til kinarestauranten.

Eg er så sørgjeleg einsam

Ikkje det at eg ikkje har veninner, og mann og barn og barnebarn og oldebarn og søsken og svigerinner og tanteungar osv, like vel er eg så sørgjeleg einsam. Ikkje alltid, sjølvsagt,
men på sykkelturar.
Årsaka  er, at etter eg fekk den elektriske, vidunderlege sykkelen min, er det ingen som vil vera med meg å sykle. For kven vil vel sykle i lag med ei som susar oppover bakkane med hjelpemotor, medan dei sjøl svettar og kavar med kun sin eigen motor. Likevel vil eg aldri gå tilbake til sykkelen utan hjelpemotor, då får eg heller sykle på mine einsame vegar og stiar.
I veka som var sykla eg til fjells, som så mange gonger før. Vidunderet mitt parkerte eg der den ikkje ville vera med lenger, det var for bratt.


Nista var ei med brunost, men på toppen var eg ikkje svolten og kva gjer eg då? Jo, då et eg den likevel og irriterar meg grøn over at eg berre hadde ei. Kunne minst ete to til.

Når ein er åleine på tur, er det lett å få auge på mykje ein elles ikkje ser. F.eksp dette mosegrodde treet, som med litt hjelp av meg, fekk eit smilefjes på seg. Munn og to auge var lett å lage til, skjegget var der frå før.


Så galopperar eg frå tur, til strikke og hekle avdelinga.
Sauen, som eg blei så forelska i og som eg skreiv om i førre innlegg, er no ferdig og sit på puta den høyrer saman med.

Dei kjedelege, tova tøflene, har fått meir liv og ingen kan skulda dei for å vera kjedelege lenger.

Dette skulle eigentleg bli eit slag apefjes, som eg hadde sett eit bilde av, men det blei ikkje heilt som eg hadde tenkt. Det blir det nesten aldri.

Dette er frå min eigen frie fantasi.


Neste prosjekt er å få ferdig denne UFO'en. Den har lagt lenge i avdelinga for dei uferdige, men etter å ha droppa innom gruppa Dokkemakere, blei eg inspirert.

Snipp, snapp snute
Veret ute
er grått
men heldigvis ikkje vått
Eg får sjå
om eg ut skal gå
Er eg lat, så sit eg inne
finn fram garn og strikkepinne
Med lydbok på øyra
kan eg på" Britt-Marie var her" høyra.

Eg blei så forelska

Rett og slett gripen av synet blei eg og gjenstanden for forelskinga måtte bli min, det kjende eg på meg. Oppskrifta følgde ikkje med bildet, men antyda at den kunne finnast på engelsk eller dansk, ein eller annan stad der ute i internetten. Mi oppfatting av hekleoppskrifter, er at dei er kronglete å fatte seg på og når dei attpåtil skal tydast frå dansk eller engelsk, er det fare for at forelskinga druknar undervegs. Difor tok eg saka i eigne hender, samt heklenåla og høvande garn. Hovudet blei ferdig på ei kveldsstund, og eg blei rimeleg fornøgd, sjøl om det sjølvsagt ikkje kunne måle seg med originalen.
Kaffikanna er berre med på bildet som underlag for hovudet.


Her er originalen, den eg blei så begeistra for. Det neste blir å hekle kropp, armar og bein.

Når kroppen kjem på, kan den få plass i sofaen, saman med putene av samme garn og hekleteknikk.


Det er ikkje berre heklenåla som er i sving. Desse nystrikka og nytova tøflene skal få ein heilt annan utsjånad, når filtenåla og fantasien kjem i sving.

#strikking #hekling

Dei slurpa cognac der det ikkje var lov



Overskrifta høyrer til slutten av soga, på toget heim.
Det byrja med oldebarnet sin namnefest i Oslo. Det gjekk føre seg i eit partytelt på buretslaget sin plen. Heilt perfekt, med heimelaga, skikkeleg velsmakande, suppe laga av "husmora" sjøl. Me såg ikkje snurten av korkje klokkar eller prest, men slik er det ofte no til dags, dei unge ordnar saka slik dei syns det er best for dei.
 
Ei høveleg gåve til oldebarnet hadde me sjølvsagt med. Ein genser og ein bamse, som eg hadde strikka i ledige stunder, og dei er det mange av.

Her er hovudpersonen, Otto, i strålande humør for det meste. Han er oppkalla etter far min, som er Otto sin tippoldefar.

Han fekk mange fine gåver, til og med ein liten traktor, som han kan sitje på med tid og stunder.

Det var ikkje måte på flotte kaker, og like gode som dei var vakre.

Me tok oss like godt nokre dagar ekstra i Oslo. Dei blei nytta til turar med bane og trikk, og lange turar til fots. Eg syns noko av kunsten på Ekeberg var "noe vovet".

Denne dama var fin, der ho kom gåande mot oss i skogen.

Togturen heim tok vel sju timar. Me likar godt å reise med tog, men dei to siste timane blei litt langdryge.
Slik var det ikkje for paret rundt dei seksti, som sat i setet framføre oss.
I mellomrommet mellom setene, kunne me ikkje unngå å observere at dei, i ei nøytral flaske, hadde med seg Cognac, som dei nytte under turen. Dei koste seg og lo og hadde det særs kjekt, såg det ut som. Det gjekk sømeleg for seg, trur ikkje at nokon andre enn me som sat rett bak, merka noko av den "ulovlege" handlinga.
No veit me kva som skal til for å kvikke opp ein togtur, når den blir for langdryg.
Elles var det underhaldning nok på toget. Ein baby framme i vogna skreik av full hals, samstundes som ei lita jente bak, sang Bæ, bæ lille lam, oppatt og oppatt.
Strikket er med meg over alt, denne gong var det eit par tovesko, som nesten blei ferdig strikka på turen. Den grøne stripa, som er strikka inn heilt på måfå, er der for eg haldt ikkje ut å berre strikke ein mørk farge i det uendelege. Etter toving skal det filtast eit motiv rundt stripa.

#strikking #tog #navnefest #kunst

 

Kjedelege og stygge, blei festlege til slutt

Tøflene  er strikka av restegarn, men med eit anna type garn enn det som stod i mønsteret. Sidan garnet eg bruke var tjukkare enn det i oppskrifta, tenkte eg at tøflene måtte bli større. For å vera sikker på at dei skulle bli store nok, strikka eg dei fleire cm lengre. Men slik blei det ikkje, dei ble mykje mindre, og ikkje særleg fine heller.

Etter ein times tid med ull og filtenål, blei dei sjåande slik ut. Stor betring, syns i alle fall eg sjøl.


Til slutt vil eg ta med bilde av ei samling av våre nye landsmenn, som var på tur med Stord/Fitjar turlag, til bl.a Eventyrvegen, i går. Etter det eg kan tenkje meg, fekk dei ei innføring i norske folkeeventyr.
Dette er eventyret om pannekaka og til venstre i bildet, viser Kvitebjørn kong Valemon.

Eg og ma'en er sjølvsagt smigra over at turlaget viser fram Eventyrvegen.
Omvisning i Eventyrskogen

Fotograf er Svein Birkeland. Bildet har eg kopiert frå sida til Stord/Fitjar Turlag, men ser at berre halve  kjem med. Formatet passa nok ikkje inn i blogginnlegget.

Eit Gudsord på kjøpet, der ein minst ventar det

Rettnok på gotisk, men likevel...

På framsida ser puta ut som ei vanleg sofapute, men på baksida kjem lesestoffet fram.

Det er pga latskap frå mi side, at puta er blitt lesestoff. I oppskrifta står det at fastmasker er tingen på bakstykket til puta, men det er kjedeleg å hekle og tar lang tid.
Ikkje berre får ein med seg gudelege tekstar, men og lysingar om ymse sal og kjøp.

Fem puter er til no ferdig hekla. Her ligg dei på rad og rekkje. Dei fleste er hekla i Bambus frå Sparkjøp, men den grøne er hekla med Duo.

Slik ser dei andre ut bak.

Fleire skal det bli, garn kjøpt inn i dag.

Kan hende eg lagar ei i to fargar og. Dette er ein prøve.

Det er ikkje berre heklenåla som er i sving i sommarvarmen, strikkepinnane er òg aktivert. Tova
tøfler av restegarn, skal dette bli.


Ein tur med dramatikk i går
Eg sykla  til oppstiginga til fjellturen. Klokka var halv ni då eg starta og eg var den første til å skrive meg inn i turboka denne dagen. Frå dagen før var det 20 namnetrekk.

Ravatnet blenkte i morgonsola

Utsynet var ikkje å forakte

Det var på veien ned, at det blei eit lite drama. Det eg fekk sjå, fekk meg til å hyle. Ikkje den typen hyl som kunne høyrast over dei sju blånar, men eit lite, forskrekka hyl, då eg såg hoggormen liggje og bukte seg i vegkanten. Eg summa meg og fekk opp mobilkamera, men ormen var lite lysten på fotografering, så den åla seg  lynsnart  inn i graset, og eg sit igjen med eit udramatisk bilde av ein grastust. Ikkje torde eg følgja etter det giftige vesenet heller.

På heimvegen råka eg på noko som var mykje større, men ikkje så skremmande, sjøl om dei hadde horn.

Om kvelden var utsynet frå soverommet slik:

Dette innlegget blei skrive medan eg steikte kjempegode, glutenfrie vafler, med oppskrift frå denne boka. Her er det mange gode oppskrifter, bl.a på glutenfrie komler.

#glutenfri #vafler #strikking #sying #hekling #tur #hoggorm

Det hjelper på å vere god til å jukse

Det er ikkje alltid at resultatet av strikkinga blir som ein trur. Fekspl når det gjeld samansying av to sider. Den eine sida er laus felling, den andre fast, og då blir det trøbbel, hol i hol, som her.

Det hjelper på å vera god å jukse. Med ei rad maskesting, blei resultatet perfekt. Null hol.


I førre blogginnlegg viste eg korleis eit skjørt, som var både for kort og vidt, blei omskapt til eit heilt anna skjørt. Men ei oldemor eg kjenner var ikkje fornøgd med dette, ho kommenterte at det burde vore ei lomme med plass til mobiltelefonen.
Eg greip idèen, for oldemødre veit kva dei snakkar om, og ei lomme blei til.

Den kan knappast på.

og takast av, alt etter behov.

Når ikkje mobiltelefonen ligg i lomma, kan eg alltids ha ein pakke kamferdrops der, som oldeborna kan få smake, viss dei kjem på vitjing.
I forna dar' hadde den eldre generasjon ofte ein pose kamferdrops  eller Kongen av Danmark, på lur.
#strikking #sying #gjenbruk

Eg vann(det store?) symeisterskapet

Det var omsying, som stod på programmet. Dette gamle skjørtet var for kort og for vidt nede og var eigentleg på veg til siste stasjon, bosskontaineren.

Akkurat som i symeisterskapet på TV, kunne ein velje og vrake i stoff. Dette er berre ein tredjedel av alt stoffet som var tilgjengeleg.

Det var valets kval, men tre stoff blei plukka fram og det til venstre syns eg passa best.

Dommaren var streng, eg fekk tre timar på meg. Fordelen med denne dommaren, var at ho var gløymsk og, slik at ho beint ikkje  kunne hugse når starten gjekk.
Skjørtet blei delt i tre og tatt inn litt på vidda i nedste kappe.
(Det blei litt ymse fargekvalitet på bildene)

Men kva ser eg, ein malingsflekk midt på skjørtet...

Den måtte gøymast. Lapp frå samme stoff blei sydd på.

Dommaren var særs fornøgd med resultatet, ho kunne tenkt seg å bruke skjørtet sjøl. Det er den største komplimangen ein dommar kan gje i eit symesteisterskap.
Sidan det i dette symeisterskapet berre var ein deltakar og ein dommar, og det var ein og samme person, meg sjøl, var det klart at eg vann, men eg kunne likegodt tapt.
Her er det ferdige resultatet,

vist på modellen, som er meg sjøl, det og.

#sying #gjenbruk

Arm-montering og eit overraskande miniuhell


I sommarsol og godt lys, tok eg meg sjøl i nakken og sydde i armane på denne uglegenseren. Arm-i-sying er ikkje akkurat det eg gler meg mest til, men takk og pris, er det no gjort. Eg sydde med hand frå rettsida, og resultatet? Tja, kunne sikkert blitt betre, men det blei slik det blei.

Her ser genseren ferdig ut, men det er den ikkje. Dette skal òg monterast på, når det er ferdig strikka.

Så var det miniuhellet
 Etter at eg fekk El-sykkelen, er eg ikkje til å styre, men rasar over fjelltoppar nesten annankvar dag. 
Presis kl 0900 i strålande ver, men litt kald vind, starta sykkelturen, som tok akkurat ein time og fem minutt. Eg hadde teke bikinioverdelen under, i tilfelle varmt og fint på fjellet.
Midt i sherpatrappene løsnar nemde overdel i lukkinga bak, og dei to som har vore innestengde i ein mannsalder, spratt lukkelege ut, som kåte kyr om våren. Dei hoppa og spratt, for til slutt å sige tungt ned.  Med fare for at dei skulle kollidere med knea, måtte eg strame beltet eg hadde rundt livet.
Eg prøvde å vrenge armane bak for å få låsen i hekta, men det viste seg å bli ei vanskeleg sak, sidan eg hadde ei formeining om at kroken peika ned, i staden for opp.

Det var i dette området at hekta spratt opp.

Det kom ein mann forbi, men å  spørje ein framande mann om han kunne hjelpe meg med å få feste BH'en, var for drygt, syns eg.
Den neste som passerte meg, var ei ung jente.
Heller ikkje henne var det passande å kontakte med problemet mitt. Eg såg for meg korleis ho ville grøsse, berre ved tanken om å feste BH'en på ein svett rygg til ei dame i min alder. Ho kunne fått frysningar i årevis ved minnet.
Saka blei utsett, til eg kom opp til dei to vardane øvst i bildet.
Her skreiv eg meg inn i manntalet, samstundes som det endeleg blei ei løysing på å få dei to villfarne inn i buret sitt igjen.

Etter at trappene var unnagjort, bestemte eg meg å gå til Stovegolvet.
Utsynet frå stien kunne eg ikkje klage på.

Her er målet i sikte.

At fjellet heiter Stovegolvet, kan ein forstå når ein ser kor flatt det er på toppen.

Det er ein topp litt lenger opp, det til venstre er ei dame som nyt utsynet.

For å kome opp der, måtte ein først ned her, noko eg syns såg nifst ut. Ein kan fire seg ned i dette tauet, men det stod eg over.

Eg snudde og gjekk tilbake til trappene, men tok ein annan veg ned, via Kattnakken. Sidan dette fjellet heiter Kattnakken, skulle ein tru at det likna på ein kattenakke, men eg ser ikkje likskapen med katt i dette bildet her.

Det blei ein seks timars tur på meg i dag, og det får eg seie meg fornøgd med.

Les mer i arkivet » September 2016 » August 2016 » Juli 2016
Oldemorbloggen

Oldemorbloggen

77, Stord

Oldemor som ikkje har gyngestol, men kan gynga likevel.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits