hits

Lammelår, er det så vanskeleg då?


La meg slå det fast først som sist, eg er ingen kokk, heller ikkje særleg raffinert på kjøkenet. Eg syns det er bortkasta tid å stå der, time etter time og dildre med matlaging. Det eg likar best, når det er snakk om matlaging, er å lage kjempestore porsjonar av kjøtkaker, fiskegrateng, ertersuppe og andre supper, som eg puttar i fryseboksen. Innimellom kokar eg salt fisk, steiker svinekoteletter og anna lettvinte greier.

Ma'en ymta frampå om lammelår i påska. Hadde det vore ein morderne mann, så hadde han gått i gong med å lage lammelår sjøl. Men ikkje denne ma'en, han er over 80 og då er det utenkjeleg at han kan gå i gong med slik avansert matlaging.

Altså for å gleda han, kjøpte eg eit lammelår, slo opp på internetten og studerte ymse forslag til steiking av låret. Eg fall for det som såg mest lettvint ut. 200 grader først og etter eit kvarter 120 grader, innsmurt med allskens saker, samt kvitlauk. Ma'en påstår at han korkje likar kvitlauk eller toler det, noko som berre er vissvas, all den tid eg har servert mat med hemmeleg innslag av kvitlauk før, som han har likt.

I alle oppskriftene på lammelår og fløtegratinerte poteter, skulle det vera kvitlauk tilstade. Eg konfronterte han med dette og sa at ville han ha lammelår, måtte han finne seg i eit innslag av den forhatte lauken, noko han gjekk med på.

Det var mykje arbeid, sausinnhaldet, som var både gulrot, rosmarin, kvitlauk, vanleg lauk seleri, purre osv, samt den avsagde knoken og litt kjøt, raudvin og laurbærblad, skulle kokast i ca to timer, før siling av krafta.
Godt blei det og inga klaging over den før nemnde lauken.

Men rotet på kjøkenet var eit mareritt.

Etter at me hadde ete oss overmette begge to, stod rotet igjen. Han er av den meining at ein godt kan slenge seg på sofaen etter endt matnyting og ta rotet etterpå, noko eg er heilt i mot. Altså måtte det ryddast. Han vandra fram og tilbake i sakte tempo, med eit fat og to i oppvaskmaskina, medan eg stod igjen med alt griseriet etter saus og diverse.
Så gjorde han det geniale, sett frå hans side, slo opp i eit glas raudvin til meg, akkurat passe til at eg blei blid og såg lyst på livet, men ikkje så mykje at eg blei aggressiv, og medan han rusla ein tur rundt huset, ordna eg opp i griseriet på kjøkenet.

For å skryte litt av ma'en, er bildet øvst i blogginnlegget det han hadde samla saman av gule ting til frukosten min i dag.

Etterpå kunne eg endeleg gjera det eg likar best, halde på med ymse handarbeid. Det som er i vinden no, er slike små figurar, som skal stå i strikkekroken, lasta med alt det ein har bruk for når ein strikkar. Saks, nål, målband, pinnemåler, sikkerhetsnåler stoppenål osv.
Ein av figurane har eg alt gitt i gåve til ei strikkeglad, ei har eg sjøl og dei andre blir vel gåver etter kvart, tenkjer eg.



Ei som er påbyrja

Eg ønskjer alle ei god påske! Påskekortet er frå 1907 og har eit treøres frimerke på baksida.

Er det dette dei skal stridast om i arveoppgjeret?

Det blir ein omvendt strid. Dei, etterkomande etter meg, kjem til å stridast om kven som ikkje skal arva den hekla snømannen, ikkje kven som skal arve den. Sjølvsagt kan dei kaste den, men ein kastar ikkje hekla snømenn som mor har brukt timevis på å hekle.
Først soga om hekleriet.

I ein mannsalder har dei kvite garnnøstene, heilt utan namn og rykte, (les magebelte) samla seg og oppteke ei heil hylle i skåpet. Er det ull, syntetisk, blanding, vil det tove eller ikkje, er det ditt eller datt?
Det var det store spørsmålet då eg tok eit overblikk over den gamle garnsamlinga mi. Ikkje eit einaste nøste hadde magebelte, så det var ikkje lett å finne bruksområde her. Klede kunne det ikkje brukast til, for då kunne det henda at noko av plagget krympa under vask og noko ikkje. Eg var godt lei av å sjå på garnet som berre låg der år etter år. 

Kva gjorde eg så, for eg gjorde noko. Vilt, vanvittig, bort i veggene unyttig, og liknande ordval, ville mange meine og eigentleg meiner eg det sjøl og, men sette likevel i gong med heklenåla. Så sat eg der då, kveld etter kveld framføre tv'en, og hekla i veg. Same kva resultatet ville bli, hylla skulle i alle fall tømast for kvitt umerka garn.
Her står den ferdig, ved sida av ein ekte snømann, som eg laga i yr gleda over at det endeleg snøa.

Andre meir seriøse strikkeprodukt er på gang. Første del av desse sokkane blei strikka samstundes på ein lang rundpinne, såkalla Magic loop, men det blei eit mareritt med alle nøstene som surra seg i ein annan, dermed blei heile strikkeriet overført til fire pinner.


Driv ein Eventyrveg, blir ein aldri arbeidslaus. Her er gjengen som dansar etter Veslefrikk sitt felespel, nyvaska og reparert. 
Gledeleg var det at Turlaget har sponsa oss med 2000 kr, til ymse vedlikehald. I fjor fekk me same summen, som blei brukt å lyse opp vegen rundt juletider, med batterilys. Nokre av pengane skal gå til same formålet til neste jul.

Som eg har skrive om før, har me plassert eit kapellan på vegen til fjells. Den hadde mist nasa, så då var det ma'en som tok rolla som kirurg og ordna opp i naseproblemet. Det var ingen som hadde gått før oss den dagen, så me måtte brøyte oss veg sjøl.

Kirurgen i arbeid,

Der var nasa på plass. Han fekk seg eit sabba snyteskaft.

Det var fint til fjells den dagen, med null snø i lavlandet og rikeleg der oppe.


Eg sluttar av med mitt siste skokjøp.

Den som kom heim med nye sko til kr 1445,-, var meg, sjøl om eg absolutt ikkje hadde det i tankane då eg følgde etter ein kjenning inn i skobutikken. Der var det sal og eit par raude høghæla kunne eg godt tenkje meg. Sjølvsagt var mitt nummer utselt, men skohandlaren visste råd. Her skal du sjå, sa han, desse joggeskoa er raude og aldeles vidunderlege på foten, prøv dei. Eg så gjorde, og flaug bortetter golvet som på mjuke skyer. 

Men raude, sa eg, veit ikkje heilt, dei hadde mørk blå og beige i same sorten. Eg ville teke raude, sa han, kvifor skal alle gå rundt og vera så anonyme støtt? Eg skal seie deg, at viss ein er så anonym i heile livet, vil det ikkje gå meir enn ei veke etter gravferda til vedkomande, før ein har gløymt heile meneskje. Meiner du at eg må kjøpe raude sko, for at folk skal hugse meg meir enn ei veke etter at eg er komen i jorda, ville eg vite. Då fekk eg dei trøystande orda tilbake, at sjøl utan raude sko, ville eg bli hugsa. Trass i den forsikringa, kjøpte eg dei raude.

Kven kjøper falske augevipper på Sparkjøp + garn?



Det er andre enn ein trur, som kjøper falske augevipper. I dette tilfelle var det to  tilårskomne kvinnfolk,- den eine fyller hundre om litt over tjue år, den andre yngre, men over sin første ungdom- som ikkje kunne stå i mot dei falske augevippene med diamantar. 
Når sant skal seiast, er det første gong for min del og for veninna mi og. Eigentleg var det garnkjøp på sal, som var målet då me entra Sparkjøp førre fredag. Garn blei det i søkk og kav, men det var òg ei korg med ymse anna, bl.a falske augevipper, som kosta nesten ingenting.
Det stod ein mann bak oss i kassa og ga oss gode råd. Han meinte me måtte farge håret svart, slik at det stod i stil med dei falske. Så langt var me ikkje viljuge til å strekkje den ungdommelege fornyinga.
Dama i kassa kunne, på spørsmål, informera om korleis vippene skulle festast. 
No gjeld det berre å finna eit høve som er fint nok til dei diamantpryda vippene, kanskje neste vinklubb.

Når eg ikkje blinkar forførande med glitreaugevipper, tek eg heklenåla i hand og heklar ekte kjærleik. Den same veninna hadde gjort eit feilkjøp av garn på nettet og eg blei spurd om tips kva det kunne brukast til. Etter inspirasjon frå Pinterest, blei desse to forelska pusekattane til. 

Ymse "dingsar" verkar forlokkande på meg, så etter at denne kom i hus, er to par leggisar resultatet. Det var snart gjort.

Det gamle ordtaket "Troll i ord" er her omgjort til "Troll i jord".
I årevis har dei stått i jord i Eventyrskogen, men tidas tann har gjort at trolla er blitt særs reduserte. Bl.a. har har augo forsvunne, så her måtte gjerast grep. Hovudet blei frakta heim og reparert.
Før- og etterbilde.


Fleire trollhovud er blitt oppdatert.


Ma'en og eg blei rimeleg smigra då denne figuren frå Eventyrvegen blei brukt på plakaten og programhefte til Stord teaterlag sin framsyning av "Prinsesse Tannlaus i Eventyrskogen. Me fekk kvar vår gratis billett til premieren, som var ei rik oppleving, med fantastisk regi og flinke unge skodespelarar.

#strikking #hekling #eventyr #teater #sminke

Dei lo og tenkte nok at eg var litt gal

Noko dei fleste nok har erfart, er at når ein går tur i skog og mark og ikkje minst på fjellet,  heng den der, nasedropen. Det er ikkje noko ekkelt med denne glasklåre dropen som sig fram til nasetippen, i alle fall ikkje for ein sjøl, men veldig irriterande. Då er det av med votten, roting i lomma etter noko å tørke den vekk med, ned i lomma  med snytekluten etter endt oppdrag  og på med votten igjen. Dette tar tid, og ikkje nok med det, når ein trur at ein er kvitt dropen, heng det ein ny der. Same leksa om igjen, med votten og lomma og snytekluten. 

Dette har irritert meg så pass lenge, at her måtte noko pønskast ut. Løysinga blei to hekla rader, som blei sydd fast i venstre vott. Neste steg var å snurre snytekluten, anten av papir eller stoff, rundt hekleremsene. Med det same ein merkar at dropen er på veg ned, er ein raskt opp med kluten, som alltid heng klar i venstrevotten.
Eg presenterte snytesystemet for turgjengen min i dag og reaksjonen var litt lott og underforstått at eg var ein raring. Trur neppe at nokon av dei kjem til å kopiere oppfinninga mi, men er sjøl storfornøgd.

Når ein går tur, må ein sørge for å ikkje ha for mykje klede på seg. Til vanleg er det nok med ein ullgenser under regnjakken eller anorakken. Det er annaleis under sykkelturen til og frå trimmøtestaden, då er eg varm på midten, men frys på armane. Dette er no løyst ved å strikka meg to lause armar,som blei sydd saman bak nakken.

I dag blei den testa og eg var varm og god på sykkelturen og ikkje for varm under gåturen.

No er El-sykkelen min vinterskodd, det bestemte eg meg for etter at ma'en slo seg både gul og blå, frå hælen og opp til skuldra, etter eit sykkelvelt på underkjølt regn. 
I går henta eg julepynten heim frå Eventyrskogen, ein stor julenisse på bagasjebrettet og to i korga. Juletrepynten og diverse andre nissar blei plassert i sykkelveska og i ryggsekken. Eg må ha vore litt av eit syn, der eg sykla av garde, med julestemning både framme og bak.

Når kuldegradene sit inn, er det isande kaldt i fjeset. Det var grunnen til at eg kjøpte meg ei finnlandshette, som me sa før, no kallar ein det buff. Den er god å ha under hjelmen og er det for kaldt, kan andletet dekkast til.

Eg tenkte med meg sjøl at fjernar eg hjelmen, har eg utstyr til å rane både bankar og gullsmedbutikkar. Men som den gamle husmora eg er, ville eg ikkje gjort bruk av våpen, ikkje eingong leikevåpen for å skrema, men brukt det som kjerringar i alle tider har trua med, kjevlet.

Her er ein prøve på det, det virkar jo særs skremmande, syns eg.
Eg hadde ein liten generalprøve på Kiwi i dag, men ho sa ho kjente meg igjen på anorakken, då sjølvsagt utan kjevle og med sykkelhjelm.

No for tida går det i sokkar med åttebladroser på hælen, det syns er eg fint og kjekt å strikke.


Fleire under arbeid, som ligg i den kjekke strikkeskåla eg fekk til jul.

Ein kjekk strikketing til dukka opp i julegåvehaugen min, denne fantastiske mønsterhaldaren med magnetar.

I dag gjekk eg bananas på Sparkjøp, der alt garn var sett ned med 40 %. Her er garn til å hekle puter av og garn til å tove etc.

Ei kokebok låg også i julegåvehaugen min, den heiter BALANSE. Her har eg laga min eigen musli etter oppskrift frå boka. Den blei særs god til frukost, med biola på.

Tilslutt eit bilde frå Bergensturen på mandag og eit rimfrostbilde frå førre veke.

Julesysler + julekjole til 12 kroner


Lenge har eg sysla med tankar om korleis bestikket kunne danderast litt festleg til julebruk og her er resultatet. Litt kraftig filt er sydd saman, med plass til skei, kniv, gaffel og serviett øvst. Ymse motiv er nålefilta på.



Forbigåande vinterstemning i Eventyrvegen. Dette er Prinsessa på erta.

Ei fjøl, som har vore på rek, eit tau funnen på stranda, eit hjarte og ei kule frå i fjor, to champagnekorknissar og batterilys med fjernstyrar, blir ein utedekorasjon.

Denne er meir til innebruk, laga av ein strikka figur, to batterilys med fleire fargar, ei kvitmåla fjøl og litt sylvfarga pynt.

Og fjernstyrar.

Sist fredag skulle eg i vinklubben sin juleklubb. Då er det om å gjere i finne eit høveleg juleantrekk. Det eg hadde var ein svart kjole, som er fin nok elles, men altfor kjedeleg til denne spesielle kvelden. Løysinga kom frå oldebarnet, som hadde dandert ei fleirfarga lyslenke i det lange håret sitt. Då mine grå tufser er kortklipt, blei lyslenka dandert på kjolen og batteriet i BH-en. Det blei særs vellukka og fornyinga blei ikkje dyr, kr 12 for lenka.
Sidan eg ikkje var spesielt fornøgd med fjeset mitt på bildet,  bytte eg det likegodt ut med eit kaninfjes (trur eg i alle fall det skal likne), det var pynten på kjolen eg ville vise.


Eg ønskjer god jul til alle som les bloggen min!

#julepynt #juledekorasjon #diy #julekjole

Oldebarnet på 15 fekk klage på bloggen min

Oldebarnet mitt på 15 år, har hatt arbeidsveke på Kirkens bymisjon og der traff ho på ei dame som klaga si naud over at det var så lenge sidan eg hadde skrive blogg. Ho gledde seg særs mykje over å lese bloggen min, det var den einaste bloggen ho fann hugnad i å lese, sa ho.

Dette gav inspirasjon og dermed sette eg i gong med eit lite bidrag.

Det er bestemt, julegåva i vinklubben skal ikkje koste mykje. Mitt bidrag i år er to champagnekorkar, eit tomt krydderglas, ei fjøl funnen i myra, tidfesta til ca tusen år, batterilys frå Nille, samt  litt spraymåling og anna pynt.

Neste sak handlar om då eg fall fullstendig for nokre knesokkar som var avbilda på nettet. Heldigvis var mønster og garn å få kjøpt på ein lokal handarbeidsbutikk. Det som var så spesielt med desse sokkane, var åttebladrosa på hælen. Full av strikkelyst strikka eg begge leggene først og så skulle hælen strikkast. Det eg ikkje hadde tenkt på, var at den flotte åttebladsrosa måtte strikkast fram og tilbake. Uff, tenkte eg, dette er ikkje lett og med samme grunn for at garn og mønster blei kjøpt, blei dei lagt langt ned i ufo skuffa. (for dei uinnvidde tyder ufo uferdige strikkeprosjekt). 
 Som det står i eventyra, der låg dei både vel og lenge og lenger enn langt, men ein dag tok eg mot til meg og fullførte prosjektet. Det var lett som berre det. Google er ein vedunderleg sak, eg slo opp på "strikke mønster fram og tilbake" og dermed var det gjort. No skal dei pakkast inn som julegåve.

Plussar på med eit bilde av nissehuset i hagen,

og eit frå julevindauga i huset

Han kom seg ikkje over, men eg hadde råd

Det var flaum på einskilde deler av turvegen i går. Hadde ein ikkje gummistøvlar på, låg ein tynt an. Då eg sykla heim etter den faste torsdagstrimturen vår, møtte eg ein mann, som var ute å trimma han og. Han stansa brått då eit godt stykke av vegen hadde endra seg til reine innsjøen. Akkurat der var det heilt umogeleg å kome seg tørrskodd forbi, men ikkje for meg som kom syklande med gummistøvlar.
Han såg noko rådvill ut, med gjerde på eine sida og elv på andre.
Vil du låne sykkelen min for å kome deg over, spurde eg. Han såg litt forundra ut, men tok i mot tilbodet. Har du prøvt el-sykkel før, ville eg vite, men det hadde han ikkje.
For dei uinnvidde verkar det slik at sykkelen gjer eit rykk framover når ein trør til.
Oj, sa han då sykkelen sette i gong, men det gjekk bra og han kom seg over utan å bli vår på beina. Han takka og var glad for å kome tørrskodd til andre sida av vegen.


Dette bildet er frå ein annan del av trimløypa. Her kunne ein til naud gå på sida av flommen.

El-sykkelen min slarka litt på gira i dag, så då måtte det fagfolk til for å ordne opp. Medan dei styrte på, tok eg turen innom gjenbruksbutikken, som ligg like ved. Resultatet blei at eg handla for kr 140 kr, men midt i handlinga kom det ein SMS frå Norsk Tipping, som gratulerte meg med premie på 120 kr i Vikinglotto.
Bl.a. kjøpte eg denne skoen til kr 30, som fekk plass ved Askepott i Eventyrvegen. Som alle veit handlar eventyret om ein sko som ho miste då ho rømde frå festen kl 2400.

Det var utruleg kor godt den stod til fargen på kjolen.

Songkoret strikka på champagnekorkar, er no ferdig og dirigenten er og på plass. Kva eg skal bruka det til, veit eg ikkje, men det var i alle fall kjekt å strikke.


Han nekta meg det


Ein stad går grensa, sa ma'en, då eg ville han skulle kle seg ut som prest og vandre ned prestetrakket. Jammen, sa eg, tenk så festleg det hadde teke seg ut på bloggen min med ein prest som kom vandrande ned prestetrakket.

Du har fått meg til mange sprø ting, men nei, dette går eg ikkje med på.
Ikkje kan eg forstå at enkelte mannfolk kan vere så trege.. 


Eit vakse barnebarn sa seg viljug til å gjere jobben, men det kokte vekk i kålen, då dei var utselt for prestekostymer på nettet

Prestedraumen var der framleis og då gjorde eg det på ein annan måte, med ma'ens gode hjelp. Med ei grein som stamme, omkrinsa av hønsenetting og eit stoff som ikkje vatnet kunne trenge gjennom, samt ymse anna, var presten ferdig.
For at me ikkje skulle få kritikk for å ta oss til rette på turlaget sine skiltoppsett, kontakta me turogdugnadsnemda og spurde om løyve. Der var det berre velleta å finne.

Ein kveld i skumringa streva me oss opp bratte vegen til prestetrakket og fekk presten på plass. Først var planen at han skulle ha bibel i hand, men eg fekk den ikkje til å feste seg, så no står han med folda hender, slik ein prest ofte gjer.
Det eg ville med heile greia, var at folk kunne få noko anna å tenkje på enn "fy flate kor bratt og strevsamt det er å gå til Ravatnet." 
Me sjøl hadde det veldig kjekt mens prosjektet stod på.

Her er presten før han kom på plass i Prestetrakket.

Slik såg det ut då me tok på heimveg etter prestemonteringa. 


Elles går kvardagen i å lage juleting. Champiskorkar er samla i lang tid, både av oss sjøl og slekt og vener. To korkar og ein melkekork blir limt saman, andlet blir teikna på og så er grunnlaget for ein nisse på plass. Nokre nissar har fått heimelaga klede, mens andre er laga av ferdigkjøpt tubestrikk. For at augo skal få "blikk" har eg nytta knappenåler til dette.

Å lage slike nissar er kjekk tidtrøyte no framføre jul og noko alle kan få til. Dei til venstre har eg strikka kleda til, dei andre er tubestrikk.


Litt meir arbeid var det med denne nisseguten.

#hobby

Har du sett hjemmesentralen i bromodus? Sukk og atter sukk.

Det er vanskeleg å leve i kvardagslivet.
På vårparten ringte det ein lystig fyr, som ville me skulle oppdatere Altibox-nettet vårt. Det ville gå mykje raskare, meinte han og nettkvardagen ville bli betydeleg betre. Han var nærast kjærleg i røysta og kalla meg med fornamn støtt og stendig.  Eigentleg er eg ikkje særs begeistra for seljarar som snakkar til meg som om me hadde kjent kvarandre frå barnsbein av, men lot meg likevel overtyde at dette var noko som ville kome til nytte.
Etter ei tid kom det ein montør og installerte ein boks bak TV'en og han brukte mange (for meg) framandord frå dataverda, som eg ikkje forstod eit kvekk av. Eg oppfatta det slik at eg ville få ein sms med diverse passord, som eg måtte bruke på den og den heimesida, for å setje den nye greiene i sving. Han la frå seg ein brukarveiledning, som ikkje var mindre kryptisk og ein viktig informasjon var printa i eit svart felt, med særs små bokstavar.  Her måtte forstørrelsesglas til for å sjå kva dette handla om.
Overskrifta var, "Har du sett hjemmesentralen i bromodus?" Eg leste vidare for å fatte kva bromodus var, men blei ikkje klokare. Huff...

Sms'en kom med endå fleire kryptiske uttrykk, men som eg hadde forstått på montøren, måtte eg gå inn og gjere ymse for å få det nye til å fungere. Han brukte ord, som for han sikkert var soleklart at eg visste tydinga av, men då eg spurde kva han meinte, kom det endå fleire uforståande  lydar, så eg ga opp samtalen.
Til slutt ringte eg lokal kundehjelp på Altiboks, og spurde korleis eg skulle gå fram.

Der fekk eg beskjed, at var eg ikkje var avansert brukar, trengte eg ikkje gjera nokon verdens ting. Eg forsikra at eg absolutt ikkje var avansert brukar, berre ein heilt vanleg som var nøgd med slik det var. No kan eg gløyme både bromodus og liknande kryptiske greier og finne roen igjen.
Gudsjelovogtakk, det var godt å få det ut.

Dette kan samanliknast med å seie til ei som aldri har hekla før, at ho skal hekle ein stav, to havlstavar, ei fastmaske, tre luftmasker og ei kjedemaske. Kva ville ho forstå av dette, ikkje ein drit.

 

Ut med reinsdyr og slede, inn med el-sykkel

 Reinsdyr og slede er gammaldags, no tar nissen i bruk el-sykkel.



Nissen har syster mi laga og sykkelen kjem frå gjenbruksbutikken.
Sjøl putlar eg litt med nisselaging og.

Dette er mitt bidrag til ma'en sin Eventyrskog på Osterøy. Han kjøpte ein isbjørn på gjenbruksbutikken og ønskte seg ei prinsesse, slik at han kunne presentere eventyret om Kvitebjørn kong Valemon.
 
Når ein er beden i selskap og kjolen ein skal ha på seg, har to flekkar som ein ikkje visste om, er det godt ein har fleire kjolar i skåpet.  
Seinare blei kjolen vaska i vaskemaskina, utan at det hadde noko verknad på flekkane.
Dei små grå blei sett i sving. Mange forslag romsterte i hovudet og løysinga låg i knappeskuffa. 

Kjolen blei faktisk finare med den nye "pynten".
Eg hausta mykje åtgaum då eg hadde kjolen på meg i siste vinklubb.

Det er inga tvil om at hausten har gjort sitt inntog.

Ein mørk kveld gjekk turen til Eventyrvegen. Det skulle plasserast eit lys i eventyret om Hans og Grete.

Med oss hadde me kaker og årets første gløgg og litt ved til eit lite bål.

Eg ser så bra ut



Eg ser så bra ut og huset mitt er så reint,
heilt til eg tar brillene på.

Verre blir det vel når eg er ferdig med den ventande grå stær operasjonen.

Då må eg vel til med både andletløfting og vaskebyrå.

For å gå over på eit heilt anna tema, vil eg vise bordet mitt. Eg hadde lenge sakna eit bord ved strikkestolen, som  kunne brukast til å ha strikketøyet på og ymse anna, f.ekspl som tv-matbord. Då eg fann bordet i butikken, stussa eg over at det hadde eit handtak midt på, slikt hadde eg aldri sett før, Det viste seg til å vera særs praktisk, spesielt når ein skal flytte bordet rundt. Det kan og brukast som avlastningsbord når ein har gjester.


Enten ein vil det eller ikkje, jula lurar bak neste hyrna og plutseleg skvett den fram. Er ein då ikkje i rute, slit ein. 
Her er mitt første bidrag, ei julejente, som ei veninne fekk i 69 årsdags gåve.
Ei ny er på strikkepinnane, det er den som ligg på det nye bordet mitt.

Når fotolyset går av, blir det meir stemning.


Kristorn passar berre å bruke i vasane til jul, men når ein plukkar av alle grøne blad og bæra ikkje er heilt raude, blir det noko anna. Dette blir ein fin dekorasjon på bordet, syns eg.
 

 

Stundom må ein ut i naturen og til fjells, sjøl om det er grått og vått. Her renn det våte over.

På veg opp står dette skiltet, men endå så mange gonger eg har streva meg oppover denne bratte vegen, har eg aldri sett ein einaste prest kome framom. Kor er prestane, dei bør jo stundom gå på stien sin.

Ute i naturen i Eventyrvegen, står òg dette huset, som ma'en har laga. Det har fått seg ei flott trapp, slik at Hans og Grete kan rømme frå den stygge heksa.

Ikkje noko anna å skrive om dette bildet, at det er eit tre og ei elv, på veg til fjells.

#strikking #DIY #hobby #eventyrveg #jul #julenisse

Når muren er høgare enn skjørtebredda, ei sann soge.


 Regnet slo i bakken og vinden ulte i kraftige støt, den dagen eg køyrde ma'en til røntgen på sjukehuset. Han sjøl var så stiv i nakken og hadde så vondt, at han torde som han sa, aldeles edru å sitje på med meg, som er ein elendig sjåfør. Eg er flink til å køyre beine vegen og svinge har eg heller ikkje problem med, Nei, vankunna kjem under rygging inn mellom to parkerte bilar på parkeringsplassen.
Eg har rett og slett problem med å fatte kva veg rattet skal snuast under nemde situasjon. Difor plar eg køyre rett inn i det ledige holet, og tenkjer at problemet med å kome seg ut igjen, ligg fram i tid. Den tid og den sorg. Men i dette høve var ma'en passasjer og sa at eg skulle ryggje meg inn, noko eg trur både han og eg angra på, det tok si tid.

I det ma'en gjekk ut av bilen, tok ei kraftig vindråse papiret han hadde fått hos legen og som skulle leverast i skranken på røntgen. Det la seg til kvile midt under ein annan bil. Ma'en med den vonde nakken kunne ikkje krype under og eg, som hadde skjørt og tynn strømpebukse, såg ikkje for meg å åle inn under ein lavføtt  bil, for å bringe papiret i sikkerhet.. 

Det er her murhøgd og skjørtebredde kjem inn. Parkeringsplassen er omkrinsa av ein mur og i bak-kant av denne veks det tre og buskar. Planen var å bryte av ein busk, slik at den kunne gjere nytte som dokumentfangar. Men muren var høgare enn skjørtebredda, så einaste utvegen var å brette skjørtet opp til livet og klatre opp. Ein lite festleg situasjon, men må ein, så må ein.
Enden på soga var at henvisingspapiret, noko skite og vått, blei redda og levert i skranken, med forklåring.

Eg vil me det same nytta høve til å presentere Alette, nystrikka restegarndokke, strikka etter fantasien. Ho likar godt å posere, her er ho i ymse posisjonar.



Strikkeklubb
Torsdag var det strikkeklubb i hos meg. Seks strikkeglade kvinnfolk, som denne kvelden ikkje strikka ei einaste maske, duka seg rundt dette bordet. Legg merke til glasa, som blei berika med sprudlevatn og som kan vera grunnen til at strikkedamene ikkje vørde maskene.

Det blei servert heimelaga speltbrød og ymse anna.


Når ein har eit slikt godt brød, treng ein ikkje "ymse anna", godt meierismør hadde vore nok til eit festmåltid.
I dag skal middagen nytast ute, i Innigranskogenkafeen. Bacalao står på menyen. Dette er bildekunst frå kafeen.

Komisk samtale mellom straumseljar og Kirsten + nye strikkemetodar

Eg lo med meg sjøl i fleire timar då eg las dette, som dotter til vener av meg skreiv på Facebook
Legg merke til at namnet hennar er Kirsten, ikkje Kristen, og slik blei samtalen då ein straumleverandør ville selja billeg straum til Kirsten.

: Hei, er det Kristen Nylund?
Jeg: Nei, jeg er ikke Kristen...
....stillhet...
Ukjent: Æh. Jeg lurer på hvilken kraft-avtale du har?
Jeg: Ja, det må være med noen andre det da....
Ukjent: Æh.. Hva?
Jeg: Ja, jeg er jo ikke kristen så kraften må komme fra andre steder.
....stillhet....
Ukjent: Åja, beklager nå ser jeg. Kirsten Nylund! Beklager så mye...
Jeg: Det er helt i orden. Men jeg er ikke interessert i noen strømavtale altså.
Ukjent: ikke hvis det betyr at det blir mye billigere?
Jeg: Det kan det ikke bli.
Ukjent: Hvordan er du så sikker på det.
Jeg: Fordi det er min mann som betaler den.
....stillhet....
....latter....
Ukjent (lattermild): Ja den kan jeg faktisk ikke konkurrere med. Du får ha en fin ettermiddag!
Jeg: I like så

Eg leste det fleire gonger og lo like godt kvar gong

Over til, for meg, nye strikkemetoder. På ein strikkekveld i husflidslaget lærte eg denne metoden,
for å få finare kantar på sjalet mitt. Den er enkel, strikk til det er to masker igjen på pinnen, dra garnet over pinnen slik at det kjem på framsida av strikket, ta dei to makene laust av. Neste omgang strikkar ein første og andre maske på vanleg måte, altså ikkje ta den første laust av. Sjå kor flotte kantane blei.
No kan eg sjå kaldare dagar lyst i møte, for dette sjalet var mjukt og godt og akkurat passeleg varmt. Ikkje klør det heller.

 Då sjalet var ferdig, lurte eg på kva restegarnet skulle brukast til. Eg fann ut at eg skulle strikke ein slags figur heilt etter innfallsmetoden. Då er det lurt å bruke metoden Magic Loop. Sidan eg ikkje har oppskrift, strikkar eg to deler samstundes på ein stor rundpinne. Det er praktisk, for då kan ein auke og felle på samme pinnen og vere sikker på at det blir likt.



Stien
"Jeg gikk en tur på stien og søkte skogens ro" heiter det i songen. Det var akkurat det eg gjorde då eg fann to steinar som låg på stien og glodde på meg. Eg tok dei med heim og spanderte litt måling i augehola og elles, så no ligg dei og glor endå meir intenst.

Når regnet piskar på ruta og det blir tidleg mørkt, er det inspirerande å kjøpe tre nye lyslykter, og nyte synet i lun stove.

Tilslutt bilde av feiaren, eller skal eg seie feiarinna, som dukka opp i tunet vårt i dag. Det var ikkje slik min barndoms feiar såg ut. For det første var han mann og for det andre hadde han som regel sot i fjeset. Her var det ikkje spor av sot, fin og rein var ho, med lang flott flette nedetter ryggen. Ho var berre blid då eg spurde om å få ta bilde og leggje det ut.

Medisin på grøn resept mot depresjon

Ma'en hennar, hr Arthur, reiste til Oslo og vil aldri kome tilbake. Dette tok ho så tungt, at ho dreiv inn i ein tung depresjon. Tidleg ein fredagsmorgon måtte eg prøve å muntre henne opp, og då nytta eg den grøne medisinen, som er så anbefalt no for tida. Med det same ho kom i sykkelkorga, kom smilet fram.

Først vinka ho farvel til det forelska paret, som står ute natt og dag og like forelska er dei.

Turen gjekk til Skjephaugen, der dette skiltet står på ei tavle.

To av eldsjelene er desse hundreåringane, som skal leia andre hundreåringar fram til kaffimålet. (kanskje eg skal slå av 20-30 år til desse to og nokre av dei  som nyttar seg av løypa og).
Trufast møter dei opp gjennom heile hausten, vinteren og våren, for å koke kaffi og lage det koseleg i gapahuken.

Hans Christian Junge og Kjell Åsheim, har begge fått prisar frå kommunen for ymse tiltak dei er eldsjeler for.
Frå parkeringsplassen, der turen startar, er det sett ut fem kvilebenkar for folk som treng å setje seg ned i ny og ne.

Fru Arthur prøvde alle fem.







Ho likte best dei med ryggstø, men ville òg prøve dette treet, som mine
turveninner danderte seg i under gårsdagens skogstur.


Endeleg framme i gapahuken, sette ho seg ned på hoggestabben, men i dag var det ingen som laga kaffi, det er berre annankvar torsdag.

På turen dukka det opp fine soppmotiv. Desse, som liknar nybakte kveiteboller, fekk stå i fred,

medan desse og fleire til, fekk vera med heim og skal sprøsteikast til kvelds.

Tjuka

Me gjekk ein tur i skogen, og gjett kva me fekk sjå
ei tjuke hang og blenkte på bjørkestamma grå
Då sa eg blidt til ma'en, den der den vil eg ha
han svarte så tilbake, at dette skal gå bra
Han hadde ikkje verktøy, men knytteneve stor
han kneiste så til tjuka, så den fall ned på jor(d)
Heime var det verktøy, han gjorde tjuka hol
no heng ho der på veggen, skal tåle regn og sol

#hage #sopp #diy

Å bli halden i øyra

Nokon og ein kvar kan ha godt av å bli halden i øyra, og slik ser det ut då Arthur blir halden i øyra, bokstaveleg talt.
Arthur  var kjempekjekk å strikka, og var ønskt av mor til oldebarnet Otto. Trur helst det er ho sjøl som vil ha. 

No stundar det mot jul og dette er første spretten, ein bestikkhaldar. Fleire skal
kome etter kvart, det blir med ymse motiv og fargar.

For nokre veker sidan var eg i bryllup og på førehand koste eg meg med å pynte desse to musserande.

Elles går det i strikka/tova/filta tøfler



og litt plagiatkunst

Den til venstre er den skikkelege kunsten, dei to til høgre er plagiatet, laga av to vasar eg hadde frå før.

Maen driv og med sine kunster, dette er ei rot, som med litt bearbeiding er blitt til eit fabeldyr.

Troll òg kjenner ansvar for at Kirkens bymisjon sin oransje- strikkesjal- aksjon skal bli vide kjent.

Stundom må eit ut i Guds frie natur og nyte livet.

Stryn og Loen er rette staden for naturnyting. Først opp med denne dinglevogna her, dvs den dingla ikkje, gjekk til mi overrasking roleg og støtt.
Ein megastor hest har mist skoen sin.

Etter eit par timars tur på fjellet, kvikka dette godt opp på restauranten med den fantastiske (og nifse) utsikten,

Tur til ferattaen

Tre steg opp i vaieren var nok for meg.

Ma'en kom seg til toppen på den første klatringa, for å fortsetje til byrjinga av Ferattaen, der snudde han og kom ned igjen. Vidare klatring er berre for dei tøffe med diverse klatreutsyr.

Det er særs vakkert i Loen og Stryn området

.

Små born er redde pga av meg

Det fekk eg høyre i går, at små born som vitjar Trollskogen er redd for at trolla eg har laga, skal bli levande. Frå anna hald har eg høyrt at trolla mine ser altfor snille ut. Eg har gjort mitt beste for at dei skal få eit nifst uttrykk, men har ikkje lukkast og like godt kan det vera, sidan desse borna blir nervøse av heile trolleriet. Men litt festleg kan eg ikkje nekte for at eg syns det er.
Trollet, som ligg som eit slakt i vegen illeluktande og med avrivne kroppsdelar, skremmer ikkje småungar lenger, det har no gjort si siste reis og har enda i restavfallet. Det er blitt erstatta med denne staute karen nedanfor.

Eg blei særs fornøgd med resultatet. 

Han har ei flaske med trollvin hengande  over skuldra og ho har vinbeger, men det er uvisst om han vil spandere, same kor bedande ho ser opp på han.


Når sommarregnet ausar ned i stride straumar og tv-kvelden er lang, er det godt å ha eit enkelt strikk å ty til. To par tøfler er ferdig tova og nålefilta. Som sole er det brukt restar etter ein gammal skinnsofa.

Ei tredje par er tova, men ikkje nålefilta enno.

Eit fjerde par er på gong. Her er det gjort ein litt annan vri, så det blir spennande å sjå resultatet etter toving. Her ser ein skilnaden før og etter toving, masketalet er det samme.

Pinterest er ei stor inspirasjonskjelde. Her har eg kopiert litt hagepynt derifrå. Særs stemningsfullt om kvelden.

Dei få dagane sola skin, er det ut på tur. Her frå Kvinnherad.


Dette er frå Jotunheimen


På veg heim frå Jotunheimen, møtte me denne familien her

og ho her, som slett ikkje ensa at me hadde det travelt og ville forbi med bilen.

#strikking Toving #nålefilting #natur #tur #troll #trollskog

 

Katastrofale følgjer etter bad, mm

I Trollskogen har dette paret stått i årevis. Etter mykje styggever, har dei mist sin ungdoms glans og grep må til for å kvikke opp inntrykket. Då ho miste eine handa, var det ikkje noko anna å gjera, enn å ta ho heim til vask og stell.

Her ligg ho, illeluktande og fæl.

Det skulle vise seg at det sjeldne badet tok knekken på heile kjerringa. Her er hovudet gått i oppløysing og attpåtil virkar so særs sur.

 Strikkepinnane kom fram i ein fart, og fjes til både han og ho blei strikka og tova. Her viser før og etter toving.


Dette er gubben sjøl, før og etter toving


Saman til evig tid

Nye kroppar må lagast, men eg er ikkje der enno.

Snøkvit og dei sju dvergane er mer skjerma, sidan dei er under tak, men sjøl der må det stundom gjerast grep. Den eine dvergen hadde segna om, så då måtte skrujernet fram og den gjennomsiktige plata i framkant fjernast, slik at dvergen igjen kunne stå oppreist rundt senga til Snøkvit.


Ein kan ikkje sitje inne og strikke til ei kvar tid, så då friskar det opp med ein tur til fjells.

Utsynet var storslått

På stien til fjells kan ein stundom finne rare røter. Denne vesle rota syns eg liknar  eit dyr.


Når det ikkje blir strikka til Eventyrvegen, kjem meir personlege ting på strikkepinnane. Denne gongen var det eit par tova tøfler, som absolutt ikkje blei slik eg hadde sett for meg, før toving.

Etter toving syns eg dei blei fargelause og kjedelege.


Det blei retta opp med ull og filtenål. Var eg først i gong med dekoreringa, var det vanskeleg å stoppe. Her er dei rikt dekorerte tøflene.


Til slutt ein liten hagedekorasjon
#troll #hagedekorasjon #toving #strikking #fjelltur #trollskog #eventyrveg

 

Ein kan banne og steikje og få djup rynke mellom bryna...

Det er akkurat dette ein kan gjere i denne våte sommaren. Slik får ein i alle fall eit minne for livet om denne regntunge og kalde sommaren,
rynka mellom bryna.
Har ei slik rynke først festa seg, så slepp den ikkje taket, same kor mykje sola skin seinare. Difor er det lurt å leggje bannskapen på hylla og finne seg i dritveret, ein kan ikkje gjere så mykje med det, anna enn å håpe på betre tider.

Eg traff på eit tre i forgårs, til og med det var skamsurt, pga av veret.

Dette treet var ikkje fullt så pessimistisk, det tvinga fram eit smil, trass alt


Skal ein sjå noko positivt på regnveret, er det at strikkepinnane klirrar taktfast med regnet på ruta. Kan ein ikkje sitje i sola, kan ein hyggje seg med ymse handarbeid, til dømes strikking. Eg forelska meg i eit par knesokkar, som blei vist på ei strikkeside. Heldigvis stod det kva garn som blei brukt, så turen gjekk til strikkebutikken og sokkeheftet, med fleire festlege sokkeoppskrifter, blei kjøpt og garn med.

Her viser  sokkane eg blei forelska i

Så langt er eg komen. Strikkar to samstundes, slik at fellinga blir enklare. Dei blir ikkje heilt like i fargen, pga at butikken ikkje hadde meir igjen av den kvite.


Dette er eit hjelpemiddel som gjer mønsterstrikking mykje lettare. Magnetplata blir lagt under mønsteret og linjalen held styr på kor langt eg, til ei kvar tid, er i mønsteret

#strikking #sommarver # #hobby

Kva skjuler seg i denne rullen? + enkel rundpinnestasjon



Eit sitjeunderlag, strikka av restegarn av ymse kvalitetar. Her er det tova og filta.

Før toving

Når det gjeld oppbevaring av rundpinnar, har eg hatt eit innlegg før, der eg viser noko eg har laga sjøl. Eit slags etui, med lommer, som ein legg rundpinnane etter nr.

Oppfinninga her er mykje enklare og er laga av syster mi. Her trengs inga innvikla forklaring, enkelt og genialt, etter mitt syn.

 Ho posta det på ei strikkeside og fekk mange likes og mange som ville kopiere dette.   Eg deler det på bloggen, for at endå fleire kan få gleda av denne enkle oppfinninga.

Slike sjal har eg strikka så mange av, at eg er komen ut av talet. Dette er i alle fall det siste som er ferdig, strikka i Silk/alpakka. Mjukt og godt. Her ligg det i strekk, festa med knappenåler.

På Pinterest kan ein få inspirasjon til ymse, bl.a. måling på stein. Elg i solnedgang er ut, katt i solnedgang er inn.

Katten står no, saman med stadig nye hus, i byen i hagen.


Frekk måke med matvet
Eg og ma'en hadde oss eit godt måltid, med varme fiskekaker, på ein benk på kaien. I ny og ne kasta eg ein liten bit til ein måke som krinsa rundt. For å få eit skikkeleg flott nærbilde, tok eg ein bit mellom to fingrar og lot som eg skulle leggja det på benken me sat på. Måken flaug opp og nappa biten ut av fingrane mine, og det gjorde vondt. Eg kan skrive under på at ho var kvass i bitet. Ho (eg trur det er ei ho) ser ut som ho ser oppover, men det eine auga ser nok rett på meg og fiskekaka mi.

Best me sat der på kaien, kom denne båten siglande inn i hamna. Ein kunne nesten tru det var ein båt med flyktningar, men det var det nok ikkje. Heller ungdommar på tur.


Til slutt, ein treng ikkje investere store summar i musikkinstrument, om ein kjenner trongen til å utfolde seg i musikken. Ein slips av metall og to skeier, så er ein godt hjelpen og helsetrøye under, så ein held varmen utan å svette.


 

To på ein TV-kveld og nettbankkrøll

Viss berre regnet kunne slutte, og det blei stabil varme, skulle eg jammen dekke eit festleg bord ute på det nymåla hagebordet og dei nystrikka bestikk og servietthaldarane mine. På dette bordet er det ingen duk som vinden kan ta, den ligg der permanent heile året igjennom. Gjestene skulle vore veninner, som til vanleg kjem i etterselskap etter åremålsdagen min 18. mai.
Det er ikkje enkelt å få det til å passe for alle. Nokon er i sørlegare strok, andre skal òg reise og veret kan ein aldri stole på, best det regnar så skin sola.

På ein tv-kveld strikkar ein lett to slike haldarar. Først blei alt bomulls restegarn brukt opp, og så gjekk turen til Sparkjøp for handel til meir garn i gilde fargar. Fleire er på pinnane.


I naturen kan ein òg oppleve gilde fargar. Sist sundag gjekk turen på El-syklar over to bruer, til ei fin strand.


Mat frå Kiwihylla, kjempegod bacalao, som blei varma opp på primus. Dette er ikkje sponsa reklame, men i yr beigeistring over den gode smaken, viser eg bildet.


Før oss hadde ein eller annan fugl hatt seg eit festmåltid.


Nettbanktrøbbel
Når ein skal ordne opp i nettbanken sjøl, er det ikkje alltid det går som ein hadde planlagt. Eg og ma'en er medlem av ein pensjonistforening, der kontigenten er kr 400 pr år. Rekninga blei betalt over nettbanken og eg trudde alt var i orden, heilt til denne meldinga kom på SMS.(Det som står i kursiv er mitt svar.)

Hei!
Vil du sjekke om du har betalt kontigenten til Telepensjonistene to ganger i år?

Det ser ut som eg har betalt tre gonger, tilsaman 1200 kr. På mystisk vis har rekninga komt under fast betaling, ein gong i månaden. Må sjå om eg får til å slette dette og så kan vel du tilbakeføre det eg har betalt for mykje.

Du får selvsagt tilbake det du har betalt for mye om du ikke vil betale på forskudd.

Det er ok å betale for tre år på forskot, men 18. mai blei er 78 år, så du får heller tilbakeføre til arvingane om eg ikkje held koken i tre år til.

Her gjekk meldingane litt om ein annan, han meinte nok ikkje at han skulle sjekke om eg haldt koken.

Skal sjekke dette. Så får du feriepenger i år.

Treng ikkje feriepenger i år, for ca ein månad sidan vann eg nesten ein halv million i Joker.
Der skulle vi ha vore ja. Blir det jordomseiling?

Nei, eg kjøpte El-sykkel til mannen, eg hadde frå før, så skal me på sykkeltur til Tysnes. Me er smålåtne, som du forstår.
God tur, ta med sykkelpumpe.

Dette kvikka opp kvardagen, eg lo med meg sjøl i lang tid etterpå.

Tilslutt viser eg eit bilde frå Trollskogen av Botholf VI, som får tak over hovudet, så den flotte pelsen ikkje skal bli øydelagt av regn og rusk.

#nettbanktrøbbel #troll #trollskog #borddekking #diy #strikking #tur #bacalao

Ville ikkje ein kvar blitt varm om bringa og våt i augo av dette?.


Klassen til oldebarnet på 15 år, fekk i oppdrag å skrive ein konfirmasjonstale. Sidan ho alt var konfirmert, skreiv ho like godt ein tale til 78 årsdagen min. Ho fekk fem i karakter for talen, som ho framførte i klassen.

Kjære Oldemor
Takk for at du tørr å vere deg sjøl fullt og heilt. Du bryr deg ikkje om nokon syns du er litt rar. Eg kan seie med tryggheit at du ikkje er ei normal oldemor, men det er akkurat det eg likar med deg, for du har alltid dei ekstra løysingane som ingen andre har tenkt på. Den løysinga som du har brukt gjennom alle år, men som ingen andre enn du brukar, for du er så veldig kreativ. Kreativ på den måten at du går heilt bananas og spraylakkar alle vasane dine turkis og rosa, og det kule er at det blir så utruleg kult til slutt.
Så skal du jo sjølvsagt få litt creeds for at du faktisk har lagd Eventyskogen. Eg skjønar jo at du må fylla kvardagen din med noko, men eg veit at du elskar å laga ting og elskar å gå tur i skogen, så då er jo Eventyrskogen ein perfekt  kombo for deg.
Du fyller faktisk 78 år 18. mai, eit tal som i mine øyrer er gammalt, men du er ikkje gammal.

Eg likar å kalle deg gammal, men ung, for alt du gjer og seier er ungt. Utsjånaden ser slett ikkje gammal ut, for når du går så ser du så sprek ut, og når du smiler så ser du så frisk ut. Du ser så glad ut når eg kjem på døra. Du er alltid heime når eg kjedar meg. Du er alltid heime når eg treng hjelp. Du er alltid der. Eg håpar du ser kor flott du er, for du er nemlig den beste oldemor på denne jord.

Eg blei særs rørt og smigra over desse fine orda frå oldebarnet mitt.


Restegarn
Ein gong strikka eg meg eit fargerikt bomullsjal

og det blei det garnrestar etter. Lenge funderte eg over kva restane skulle brukast til, og så kom eg på det. Fargerike bestikk og servietthaldarar til hagebordet, når ein skal nyte eit måltid ute i sommarvarmen.
Saman med desse dekorerte cognacglasa, som no gjer teneste som telyshaldarar, trur eg bordet kan bli eit festleg skue.



Den syttande blei skikkeleg fin i år, trass skumle varslingar på førehand. Først på dagen blei me invitert på champagnefrukost, og det var stor stas.

Vertinna hadde heilt gløymd å kjøpe pynt til smørbrøda, men deppa ikkje av den grunn. Ho gjekk ut i blomeurna og plukka fiolar, som blei finare pynt enn noko anna.


Lurt tips frå Facebook, som eg prompte kopierte
Dei fleste har vel det luksusproblemet, at det blir for lite plass på garderobestanga eller i hengeskåpet. Ideen her var genial. Ein trer inn på kleshengaren ein slik dings som sit på toppen av øl og colaboksar. Blusar, jakkar og skjørt blir hengt i lang rekke nedover, slik:


Sjølvsydde vasar
I går kjøpte eg ein rosebukett for å pynte opp i heimen med. Så tok eg fram tre "vasar" som eg sydde for ei tid sidan, ein stor og to små, tredde ned i kvar sitt syltetøyglas,

og vakkert blei det.


Det er flotte blomar i naturen og, denne kom me over på ein orienteringstur i skogen.

Kvar gjer desse to? Jo dei prøver å ete på eit tre og kvifor gjer dei det? Treet har på kartet fått namnet mattreet. Det smakte ikkje godt og dei vil ikkje anbefale andre å prøve.


Til slutt viser noko som låg ved kaien, sist sundag. Det er eit fundament til ei vindmølle, svære greier.

#tale #hobby #vindmølle #turorientering #blomar #strikking #diy

Diy, det eine fører til det andre


Kva skal desse brukast til, kan ein spørje seg om. Det kan bli både det eine og det andre, nokre skal bli hagedamer eller menn, som er vist på bloggen før.


Ma'en hadde altfor mange cognacglas og ville kaste desse, men eg redda dei i siste liten. Måling og frysetape blei henta fram og så blei glasa omgjorde til
telysestakar, til bruk utandørs i lune sommarkveldar.

Tomme hermetikkboksar er fine til blomevasar på hagebordet.


Det siste av tre sitjeunderlag er ferdig tova og nålefilta. Motivet er ein fantasifugl.

.Dette skal til for at eit stort troll er i boks. Ein velutstyrt mann (med boremaskin, el-skrujern, og vilje til å utføre kona sine påfunn), ei grein, ein rull tekstiltape, litt hønsenetting, eit hovud og to hender, ein ekte pels frå Haugesund, ein kleshenger av tre og eit par gamle, utgåtte fjellsko.

Vesenet har alt fått namnet Botholf VI, det har noko med pelsen frå Haugesund å gjera


Botholf VI blei festa på biltaket og frakta ut i Trollskogen.

Der står han no i sitt rette element.

Stundom leikar eg sjøl troll i skogen.

Til slutt eit bilde av oldebarnet, som er lukkeleg konfirmant i fin Sunnhordlandsbunad. Bunaden er sydd av mi mor, til dotter mi. Sidan ho aldri har vore spesielt glad i bunad, fekk barnebarnet hennar overta den til konfirmasjonen. Den passa perfekt ved første prøving.

Konfirmanten er ivrig fotballspelar, så mormora laga denne flotte fotballkaka, med  grasbane og fotballar i fleng.

#konfirmasjon #DIY #hobby #troll

Limband, kva er det?

Du snakkar så rart oldemor, sa ho på ni år til meg. Korleis då, spurde eg. Jo, du seier limband når du meiner tape og målmann når du meiner keeper, og eg lurer på om ho og syns det var rart at eg nemde karbonade, når det heiter burger. Eg må visst gå i meg sjøl og modernisere språket mitt, slik at ungfolket forstår kva eg snakkar om.
 

Så var det ein ting til eg vil nemne i dette korte  blogginnlegget, setninga "Han tok opp et rent lommetørkle og ga henne".

Det er slik det står i mange romanar. Ho er lei seg og gret, han er gentleman og tar opp eit reint lommetørkle, som ho får til å tørke tårene med.

Den siste boka eg las, Lavendelhagen, der òg hadde helten eit reint lommetørkle parat til å overlevere den gråtande. Det slo meg ein dag då eg gjekk tur i skogen, saman med ma'en, skulle eg få eit gråteanfall der og då, ville neppe hans lommetørkle vore særs freistande til tåretørking. Det hadde truleg lagt som ein ball i lomma og heilt sikkert inneheldt ymse. Ikkje ville eg turka tårene med slikt eit tørkle, same kor stor tåreflaumen hadde vore.
Det står aldri at helten seier at diverre har han snytt seg i lommetørkleet, men om ho tar til takke likevel.
 
Dette var alt for i dag, ikkje eit bilde og heller ikkje meir å skrive om.

Stor suksess med små grep og ei ugle av ull

Det er ikkje ofte ein blir femten år, faktisk berre ein gong i livet og det må feirast. I tilfellet eg skal skrive om, hadde femtenåringen bursdag berre to dagar før konfirmasjonen. Det seier seg sjøl, at storstilt feiring var vanskeleg. Det enda opp med at eit  par olderforeldre og eit par besteforeldre, samt bursdagsbarnet sjøl med familie, skulle delta på den reduserte femtenårsbursdagen.

Ho kom på det ein time før me skulle møtast. SMS-melding blei sendt til dei "gamle", at me skulle ta på det kulaste kostymet me hadde og det største smilet, her skulle det vera kostymeselskap.
Ein time var i knappaste laget, men me svingte oss rundt og kom presis til selskapet, og suksess blei det.
Bestefaren ved hjelp av bestemora sin sommarcape, blei supermann. Oldefaren fann fram smookingskjorta, fjellnikkersen og cowboyhatten, så han blei ein blanding av ymse stilartar.

Bestemora er van med å kle seg ut, så ho støtte ikkje på problem.
Eg, som er oldemora, fann fram fotsid kjole, ekte minksjal og hatt med hane. Bursdagsbarnet og mor hennar, hadde handla kostymet sitt i Bergen på lageret til teateret. Her er fire kvinnelege utkledde generasjonar samla på eit brett.


Selfie måtte til. Mannen i huset var bortreist, så han fekk ikkje vera med, stakkars.

Dette blei ingen kjedeleg femtenårsfeiring og etter konfirmasjonen kan ho, saman med yngre gjester, feira bursdagen for andre gong.

På handarbeidsfronten går det i å utvide byen i hagen og å filte mønster på kjøkenstol-sitjeunderlag.

Ugla blir først teikna på eit spesialpapir, som blir lagt på sitjeunderlaget og filta etter strekane. Når motivet er ferdig, fjernar ein papiret med å skvette vatn på, då løyser det seg opp.

Byen veks, dag for dag.

Torsdag var det tur i skogen, med mat, sjokolade med krem og turorienteringskart. Eg som ikkje forstår døyten av strekane på kartet, har skaffa meg kartmappe og kart, som eg heng på magen. Det ser særs tøft ut og no går eg i kartlære hos folk som er meir røynde på dette området enn eg
.

Kva er dette?

Det er sopp som veks på eit berg av hestelort. Veit ikkje om soppen er etande, trur ikkje eg ville ete den heller.

Eg har skrive før om min suksess med Norsk Tipping. Under turen på torsdag peip det i melding på mobilen. Det var Norsk Tipping, som ville gratulera meg med gevinst på femti kroner i Vikinglotto. Like etter peip det igjen og eg sa som spøk, det er sikkert Joker som vil gratulera med gevinst. Stor var lotten, då meldlinga blei lest høgt, gratulerer med gevinst på kr tretti i Joker.

Til slutt utsynet frå vindauga til ei veninne. Vindmøller under bygging. Flott syn!

#vindmøller #ugler #bursdag #utkledning #supermann

Norsk tipping har lagt sin elsk på meg

Eg får stadig små koselege meldingar frå Norsk tipping, via 2020.
12. januar skreiv dei i ei melding til meg:
Hei Åshild, du har vunnet kr 105 i Vikinglotto. Vi gratulerer!
Med jamne mellomrom kom det fleire slike meldingar, med same tekst, men med ymse storleikar på beløpet.
5. februar kr 45 i Lotto
26. mars, kr 45 i Lotto
30. mars, då skreiv dei ikkje summen, berre at eg hadde vunne i Joker og måtte kontakte kommisjonæren. Det trong eg ikkje, eg visste kor mykje eg hadde vunne. kr 449 tusen kroner. Dette hadde dei ringt meg om.
10. april kr 50 i Lotto
13. april kr 30 i Joker
16. april kr 50 i Lotto

I alle år har eg sendt inn Jokerspel.  Kortnummeret er lagra bak pannebrisken, og skulle det dukke opp på skjermen, var det katastrofe om eg ikkje hadde levert.
Vikinglotto og Lotto spelar eg meir sporadisk over nettet og innsatsen er aldri meir enn femti kroner pr. gong.
ooooooooooo

Dei dagane påskeveret var kaldt regn og ca 2 til 4 grader, blei utelivet droppa og med innesysler gjekk dagane fort.
Min nye hobby, måling på vinflasker, har slått ut i full blom. Dei første eg produserte er vist på bloggen før. Det var nokre pene og pyntelege damer og ein mann.
Dei nye er meir hekseaktige, mørke i fjeset og store hender.
Dette er den første heksa, som no er plassert i Trollskogen.

Seinare er desse tre heksene komt til. Dei skal monterast  på ei fjøl og kallast heksedans.

Løvlisjalet, strikka i alpakka og silke, blei gjort ferdig i påska.

Nokre fine dagar har me blitt berika med i påska, bl.a i dag. El-syklane blei testa for ein lengre tur. Halvanna time tok turen. Syklane blei parkerte ved vegen, før fjellturen starta.

Årets fårikålproduksjon er i rute

Sol og skyer over Kattnakken

Særs godt med sjokolade med krem på fjelltur

Akkurat nok snø til ein snøball

oooooooo
For mange år sidan, var ma'en sin hobby å lage vin. Det var mykje søl og mykje arbeid og ikkje smakte vinen så godt heller. Den blei lagra i eit rom i kjellaren, som me kalla vinrommet. Der stod vinen i hyller, upåakta i sytten år. No i påska var tida inne for å smake på produktet. Til vår store overrasking var ein del av vinen kjempegod, nam nam.
Han hadde nytta både blåbær, rips og solbær som råstoff.

Ikkje verst farge på denne og smaken var som sherry

Dett var dett, for denne gongen.

#vinlaging #tur #strikking #hobby #heks #el-sykkel

Tre glade ting i ei vinflaske

For det første, kan ein bli temmeleg glad og opprømt, når ein drikk innhaldet av vinflaska. Sjølvsagt kan ein bli det motsette og,  viss ein pøser i seg for mykje av stoffet, men det må ein passe seg for.

Så sit ein den tomme flaska til side og tar den igjen når ein kjenner på seg at kreativiteten er i bløming. Då er det stor gleda i å finne fram måling, voksduk, vattkuler, etc. og la fantasien få fritt spelerom. Ein målar og kosar seg.

Når produktet, altså vinflaska, står fiks ferdig og ein går ut i hagen og tenkjer ut kor det vil passe best, då blir ein òg glad.

No er eg så heldig at eg slepp å tvangsdrikke for å få nok flasker til å dandere, eg har fleire i familien og vener, som nyt ei flaske og to i ny og ne. Dei er berre glad for at eg vil ha tomgodset. 
#diy #gjenbruk #hagepynt #hobby

Sniglerådet frå internett virkar, oppskrift følgjer + andre oppfinningar


Syns ikkje eg kunne ha sniglar som hovudbilde på blogginnlegget, difor desse tre filta kyllingane frå i fjor.

Rådet kom på ei facebookside, trur eg, og dette ville eg prøve. Har prøvt mange råd før og, men det ser ut som om denne metoden virkar.
Altså man tager:
3 cl sprit
25 g spraymalt (frå Europris)
1 l vatn
blander dette på ein mjølkekartong.
Dette rekk til fire-fem kartongar.

Eg hadde ikkje sprit i hus, så eg storma vinmonopolet og spurte etter det billegaste brennevinet som var å oppdrive. Tilfellet ville, at lenger borte i lokalet stod  barnebarnet mitt  på 18 år og han hadde følgje med nokre jenter på same alder. Sidan det var noko pinleg at farmora storma polet og forlangte billeg brennevin, måtte det snarast ei forklaring til. Sniglefella blei presentert, men barnebarnet, som er ein spøkefugl, visste ikkje heilt om han skulle tru på soga til farmora.
203 kr måtte eg ut med på polet, men kva gjer ein ikkje i kampen mot det ufyselege krapylet, som et reint i ein hage på ein blunk. I flaska frå polet og posen frå Europris, har eg stoff til sniglefeller i lange banar. Blir ikkje brennevinet oppbrukt, kan det  alltids brukast i gløggen til jul.


Sidan det ikkje er særleg vakkert med mjølkekartongar flytande rundt huset, sydde eg saman ein bit voksduk og tredde utanpå kartongen. Den blir flytt over til ein ny kartong, når sniglekartongen skal kastast i restavfallet.

Her er fangsten i ei felle, etter nokre dagar ute.


Så vil eg dela ein ide eg fekk i dag og det har ikkje noko med sniglar å gjere.
Det hadde seg slik at den gamle regnbuksa mi ikkje var tett lenger. Sist den var i bruk, blei eg våt som ei kråke får livet og ned. Ny blei kjøpt, men som alle veit, er det ikkje kjekt å skitne til ei ny bukse første dagen. Når ein går turorientering må ein klatre og vasse gjennom myr og anna skit, med det resultat at buksa må vaskast etter kvar gongs bruk. Her er det den lure ideen kjem inn. Beina på den gamle buksa blei kutta under kneet, fekk seg ein løpegang øvst, strikk blei tredd i og vips hadde eg praktiske og lette leggisar. No er det berre dei som treng vask etter tur og buksa under er like rein.
Slik såg dei ut etter dagens tur.
Det var ikkje fritt for at mine turveninner blei imponert over ideen.


Ein dag gjekk eg forbi ei korg med garn til nedsett pris. Det er noko ei strikkeglad ikkje kan ignorere og kjøp kom i stand. Nytt Løvlisjal er på pinnane her.


Elles ventar eg på at filteånda skal kome, slik at desse to hekla og tova sitjeunderlaga skal få seg eit motiv. På den eine skal det filtast ei ugle, den andre veit eg ikkje heilt enno.

Sidan eg er oldemor, må eg få skryte av oldebarnet, som er særs flink å sparke fotball. Her står ho til venstre i bildet. Pokalen vann laget hennar, som beste 15 årslag jenter i Hordaland. Gliset går frå øyre til øyre, både hos ho og veninna.


I Eventyrskogen er figurane blitt våte og skitne, etter alt regnet som strøymer ned, dag etter dag. Askepott var blitt grøn i fjeset, kjolen var hol i hol og capen full av skit. Det blei sydd ny kjole, fjeset blei vaska med whitesprit og capen tatt med heim til vaskemaskina. Under capen var det tydelege spor av vepsebol.


Det nye greintrollet er komen på plass i Trollskogen

Det er ikkje alltid ein treng lage troll, her viser naturen sjøl sine kunstverk.



Før blomesesongen byrjar for fullt, er det fint å pynte opp i hagen med litt sjølvlaga pynt. Dette er små flasker, litt måling, ein bit voksduk og to, samt vattkuler. Dei står for ein støyt, så sjøl om det regnar, er dei like fine.

Til slutt viser eg litt av byen i hagen. Den har fått mange nye hus og hotellet har fått seg eit anneks.


Ei lita ugle har vagla seg ein stad over byen.


Sist, men ikkje minst, ma,en har fått seg El-sykkel og eg endeleg nokon å sykle saman med. Han har alltid sagt at det ville han ikkje ha, men etter at eg blei nesten halvmillionøse etter Jokervinsten sist torsdag, og sa offentleg at noko av pengane skulle brukast til El-sykkel til ma'en, kunne han ikkje stå imot og takka gladeleg ja, til ein sykkel til 33000 kroner. Sjølvsagt mykje dyrare og finare enn min, men det får eg leve med. Eg er kjempefornøgd med min DBS damesykkel.

#el-sykkel #joker #troll #fotball #hagepynt #strikking #hekling #påskepynt #brunsnigelfelle
 

Kjempegodt tips til høgt lesartal

Slit ein med liten interesse for bloggen sin, kjem eg her med eit kjempegodt tips, som eg har opplevd sjøl.

1. Sørg for å vinne ein stor gevinst i lotto, eller Joker
2. Skriv eit innlegg om det i bloggen etterpå


Det var slik eg gjorde det og vips, så hadde eg nettavisa på øyra. Dei ville ha bilde av bloggaren, som skulle følgja blogginnlegget. Eg fekk òg opplyst at eg låg som nr fire på bloggtoppen.
Du store min, tenkte eg, først Sophieelise, tett oppfølgt av to andre  og så meg.

Eg måtte beint sende ei melding til mitt sekstenårige barnebarn, som følgjer med på slikt,  ho syns det var fantastisk. Eg berre seier det, kva barnebarn ville ikkje blir imponert over ei farmor på snart 78, som låg tre hakk lenger bak på bloggtoppen, etter Sophieelise.

No ventar eg berre på telefon frå Skavlan.

Akk ja, kor lenge blir Adam i paradiset, det er det store spørsmålet.
Men ein ting er sikkert, at om eg ikkje blir i bloggparadiset så lenge, så blir eg i alle fall lenge i lukkeland,  pga den store premien.

Som nemnd i førre blogginnlegg, hekla eg som ein gal i dei tre timane det tok frå meldinga om at eg var trekt ut som Jokerkandidat kom, til trekkinga på Tv.
No er hekleriet ferdig, filta og tova.

Etter at det var tova, syns eg det blei litt kjedeleg, så difor tok eg mønster etter denne vesle trefiguren, som blei filta på.

Dei andre to stolane skal og få sitjeunderlag.

Den eine skal få ei ugle filta på.


Denne tregreina fann me under ein ferietur i Loen, sommaren som var. Det er ikkje ofte det slumper til å finne noko som har både "armar og bein",

Med hjelp av det gamle skinnet som funka som sitjeunderlag før

og ymse anna, blei dette trollet til. Det skal med tid og stunder ut i Trollskogen, saman med dei andre trolla som står der.


#strikking #jokergevinst #hekling #bloggtoppen #toving #filting #troll #diy
 

Telefonen frå Hamar kom i går, eg fekk den store skjelven

Vel heimkomen etter turorientering, ringte telefonen. Ei hyggjeleg mannsstemme spurde om eg var eg, noko eg kunne svare bekreftande på. Så sa han noko, som eg ikkje fekk tak i, og ba han gjenta det. Om eg hadde spelt Joker på nett?  Det hadde eg jo. Har alltid Joker inne, pga at eg kan talrekkja utenat og vågar ikkje la vera å spele, i tilfelle akkurat den skulle bli trekt ut.

Du er kveldens Jokerkandidat, var den gledelege meldinga.

 Hæ og er det verkeleg sant, og no får eg hjartebank , var det eg fekk stamma fram. Han kunne bekrefte at det var heilt sant og at eg var sikra 272 000 kroner. Eg blei særs lukkeleg og lett til sinns, men hadde ikkje nerver til å bestemme opp og ned sjøl, direkte på Tv. Var nervøs for at jernteppet skulle senke seg over min forvirra hjerne, så Embla måtte til.
Sluttresultatet  blei 449 000 kr, vanvittig stor sum for meg. Det var ei som meinte det var synd at Jokeren ikkje slo til, men slik tenkte ikkje eg. Frå første stund rekna eg ikkje med meir enn dei første sikre kronene, ein kan ikkje deppa av det ein ikkje vann, då ville gleda synke i dass.
Den hyggjelege mannen ville veta kva eg kunne tenkje meg å bruke pengane til og det var ikkje lett på ståande fot å svare på,  eg sa oppussing av huset, men så kom eg på noko, eg vil kjøpe El-sykkel til ma'en, slik at eg får nokon å sykle saman med.

Det var kl 1810 den gledelege telefonsamtalen kom, og då var det ca tre timar til Joker og Vikinglotto kom på skjermen. Kva skulle eg finne på i mellomtida, for å få tida til å gå fortast mogeleg? Ma'en ble kommandert til å hente ei musserande, som me delte broderleg. I tillegg til dei styrkande dråpane, hekla eg som ein gal på eit sitjeunderlag. Då tida endeleg var inne, blei lukka stor i heimen, 449 000 var resultatet. Det var ikkje fritt for av meldingane strøymde på med gratulasjonar.
Her er det eg hekla i ventetida. Det skal bli eit tova sitjeunderlag på ein nymala kjøkenstol.

Elles veks byen i hagen. Den har no 22 hus, ei kyrkje, ein prest, to nonner og eit hotell.


Ei ny pute har ma'en fått seg til godstolen sin.

Slik såg den ut før.

#tipping #jokerpremie #vinnelukke #hekling #hobby #steinmåling

Les mer i arkivet » Mars 2018 » Februar 2018 » Januar 2018
Oldemorbloggen

Oldemorbloggen

79, Stord

Oldemor som ikkje har gyngestol, men kan gynga likevel.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker